Home ReviewsAlbum Reviews GUMSHOE – The Governor’s Brother (Eigen Beheer)

GUMSHOE – The Governor’s Brother (Eigen Beheer)

by Wout Meganck

Singer-songwriters zijn dik gezaaid en elke keer rijst dan de vraag: wat maakt dat je naar de ene luistert en de andere links laat liggen. Sommigen proberen een groot voorbeeld te imiteren, anderen moeten het hebben van snedige teksten, een uniek stemgeluid of zelfs briljante composities. Gumshoe heeft eigenlijk geen van dat alles, en toch zijn we blijven luisteren. We moeten wel even vermelden dat de plaat al wat stof lag te verzamelen. The Governor’s Brother is namelijk uit van november 2018.

De cover van de plaat straalt iets gezellig uit en dus hebben we hem toch even opgelegd en na die ene keer kwam er nog een luisterbeurt, en dan nog één en voor we het wisten waren we een hele week naar deze plaat aan het luisteren.

Gumshoe is een trio bestaande uit singer-songwriter Andy Dixon, John Norris op free-jazz drums en bassist Jef Whatley. Whatley vervoegde de andere twee pas in 2017, na de release van het debuut in 2014. Of er een andere bassist was op die vorige plaat was ons niet helemaal duidelijk. Feit is dat Gumshoe sedertdien eigenlijk quasi niks heeft uitgebracht behalve twee kerstsingels. Heel productief zijn ze dus niet. Die luiheid komt ook tot uiting in de muziek en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom wij zo verslingerd geraakten aan de plaat. Het eerste nummer is zo’n typische song, het heet Barking At The Shadows en is een heerlijk lazy nummer dat je op een zondagmiddag wil horen terwijl je in een hangmat ligt te soezen.

Muzikaal zouden we Gumshoe situeren tussen Tom Waits, Wilco wat Velvet underground en vooral veel Bob Dylan. Van de teksten begrijpen we maar flarden, dat kan verklaard worden door ons gebrekkig Engels maar ook en vooral om dat Dixon woorden bij mekaar zet die leuk en herkenbaar klinken. We horen bijvoorbeeld flarden uit bekende songteksten en films zoals bijvoorbeeld Ashes To Ashes And Dust To Dust maar ook uit Pelican Brief en Skeleton Tree. Voordat hij muziek begon te maken was Dixon dichter en geluidskunstenaar.

Inspiratie deed hij op tijdens lange trektochten, het lezen van crime noire verhalen en verblijven in kloosters. Dat levert uiteenlopende vertelsels op: in Amorosa bezingt Dixon de connectie die de zon heeft met de maan, terwijl zij het tegelijk minder goed doet met de andere hemellichamen. Bye Bye Baby gaat over ouder worden en dan vooral ouder dan je zelf had durven dromen. Can’t Look At You Straight (C.L.A.U.S) gaat over een onbeantwoorde liefde. De rode draad door de songs, zo lijkt het wel, is de schizofrenie van frontman Dixon.

Het album bevat maar acht nummers maar dat is ruimshoots voldoende om vast te stellen dat het universum van Dixon lijkt op een koortsdroom of een LSD trip.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More