Home ReviewsAlbum Reviews GOD DAMN – God Damn (One Little Indian Records)

GOD DAMN – God Damn (One Little Indian Records)

by Hans Vermeulen

Wolverhampton Wanderers doen het uitstekend in de Premier League dit jaar. Onlangs hakten ze bijvoorbeeld Norwich droog in de voetbalpan en dat zou wel eens geïnspireerd kunnen zijn op de muziek van hun stadsgenoten met de veelzeggende naam God Damn. Ze kozen op hun vierde plaat voor een aanpak van “doorgaan zonder omkijken” wat met pletwals Dreamers een, welja, droomopener van jewelste kent. De plaat heet ook gewoon God Damn.

Vervloekt zeg! See You Next Tuesday is een vreemdsoortige combinatie van eightiesglammetal en overstuurde electro. Het gaat hard, het wringt, schuurt en jengelt maar deze wall of glamrock kunnen we wel smaken. Hi Ho Zero tapt uit hetzelfde vaatje en doet godbetert terugdenken aan de tijd toen Appetite For Destruction in onze top 10 aller tijden stond. Lang geleden dus verdorie.

James Brown, nee niet de funkmaster want dat zou ruim 13 jaar na zijn dood straf zijn, is een aanwinst voor de band en zweept de gitaar van frontman Thom Edward naar een hogere dimensie met zijn donkere synthklanken.

Whip Goes The Crack is weer vetter en harder en laat drummer Ash Weaver het stevige ritme bepalen. Een hoogtepunt. We Are One heeft dezelfde flair als de Troublegum-klassieker van de Noord-Ieren van Therapy? Je merkt het, er wordt duchtig met de teletijdmachine over en weer gespoord naar pakweg 1975-1990. Ondanks het reproductieve karakter van deze godallemachtige band verveelt deze aanpak geen seconde. Meeneuriën komt niet meteen in ons op maar toch is deze plaat een stuk melodieuzer en zeker in Palm Of Sand grungier dan hun eerste platen. Heerlijk nummertje overigens.

Tiny Wings flirt dan weer met Jane’s Addiction. Een compliment delen we hier niet uit als we de stem van Edward in dit nummer durven vergelijken met die van Jon Bon Jovi potjandorie. Bon, hier kwamen we 30 jaar geleden wel nog makkelijk mee weg natuurlijk.

God Damn is een band die al jaren onder de radar blijft zweven, en het zou ons verbazen dat met songs als Mirror Balls aan deze status een abrupt einde komt. Een behoorlijke scheut Soundgarden stijgt uit de moordende ritmesectie op en doet ons toch vaststellen dat dit een plaat zonder laagtepunten, verzwakkingen of valse toonaarden geworden is. God Damn degraderen tot een kuuroord voor nostalgische zielen met geföhnde metalkapsels zou de waarheid op gruwelijke wijze geweld aan doen. Dit is een taaie brok maar wel eentje waar bijzonder veel smaak in zit en ons met een voldaan gevoel achterover laat zakken.

Het kan wel nog altijd sneller. Bleeding A Rope is een flinke portie snelheidsgitaar voor durvers maar ligt nog in de lijn der verwachtingen. De beenharde sludge metal van slotnummer Satellite Prongs is gans anders en schuift in een ziedende epiloog log en zwaar op naar de 10 minuten-grens. Het is vooral met deze song dat God Damn met verbeten trek om de mond de prestaties van de lokale voetbalclub naar waarde lijkt te schatten en de muziekliefhebber méér dan terecht een snoeiharde oplawaai verkoopt. “Heb je ons deze keer wel gehoord om de liefde van God?”

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More