Home ReviewsAlbum Reviews DINOSAUR JR. – Where You Been (Cherry Red Records)

DINOSAUR JR. – Where You Been (Cherry Red Records)

by Mark Van Mullem

Aangezien op vrijdag 27 september een aantal Dinosaur Jr.-albums opnieuw verschijnen, met extra’s, veel extra’s… was het geen straf om herinnerd te worden aan favoriete albums zoals Hand It Over (1997) en vooral Where You Been (1993), misschien wel dé ultieme Dinosaur Jr.-plaat. Want aan die plaat klopt werkelijk àlles.

Songs als Out There en Start Choppin’ zijn natuurlijk onvergetelijke classics, en alleen al daarom moét je dit album in huis hebben, maar dan zijn er ook de haast vergeten parels zoals On The Way, Hide en Going Home. Zulks besef je bij het herbeluisteren, alsook dat Jay Mascis en de zijnen op deze plaat niet een steek laten vallen. En schreven we al dat Mascis een absoluut onderschat gitaarvirtuoos is? Check!

Where You Been knalt open met heerlijke, striemende en gierende gitaren in het door wanhoop doordrenkte Out There, een kathedraal van een song. En kan er nog iemand zo ‘heerlijk’ janken als Jay Mascis? Een ware signature song van Dinosaur Jr. dat alle elementen bevat: dramatiek, geweldige gitaarnoise en puike melodieën.

Het ei zo na poppy Start Choppin’ moet dan absoluut niet onderdoen. Op basis van énkel deze twee songs is dit album al een klassieker. Enfin, als je het ons vraagt toch. In What Else Is New toont Jay Mascis zich een volleerde crooner, begeleid door een fijn akoestisch gitaartje. Horen we daar een string-arrangement? On The Way is een smeuige, smerige rocker, ook met mooie harmony vocals, natuurlijk Mascis’ ‘kapotte’ stem en het knalt dat het een lieve lust is.

De ballad Not The Same, waarop Mascis op zijn breekbaarst zingt, waren we tot bij de recente herbeluistering compleet uit het oog verloren. Absoluut onterecht. Let wel: je beluistert deze litanie van ruim zes minuten best niet wanneer je je al niet te best in je vel voelt.

In Get Me, eerst kabbelend aan gezapig tempo, met dan breeduit waaierende elektrische gitaren, of nog Drawerings, slepend maar voorzien van heus gitaarinferno.

Vooraleer I Ain’t Sayin’ het album op geniale wijze besluit, is er nog de ‘old school’ Dinosaur Jr.s-song Hide. Veel lekker gitaargeweld, noise en fuzz met een aanstekelijke melodie en het mierzoete haast poppy Goin’ Home met dat geweldige lekkere ‘orgeltje’ in de hoofdrol.

Als fan van het eerste uur van dit album, was de herbeluistering een godsgeschenk, zonder enige twijfel de beste Dinosaur Jr.-plaat tout court, en nog maar moeilijk te overtreffen, al is ook Hand It Over (1997) behoorlijk straf.

De twee-cd editie an deze re-issue bevat ook bijhorende singles en b-kantjes, John Peel Sessions én een eerder onuitgegeven live-opname uit 1993. Maar ook zonder de extra’s is  dit album, dat anno 2019 nog steeds staat als een huis, een absolute must! 

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More