Diemen Sniep is niet meteen het soort band dat je uitnodigt om uitbundig de bloemetjes buiten te zetten. Het Luikse gezelschap serveert op Nobody Likes a Pity Party, het tweede bandalbum, een eerder onrustige cocktail van noise, hoekige postpunk en zowat alles tussenin. En da’s veel. Alsof Swans, The Birthday Party en Talk Talk na een stroef verlopen vergadering besloten om toch maar samen muziek te maken.
Liefst vijf jaar hebben we erop moeten wachten, maar kijk: de band is terug. De opvolger van Life Without Adrenaline, de morsige debuutplaat die in juni 2021 verscheen, is eindelijk een feit. En de Luikenaars hebben duidelijk niet stilgezeten. Nobody Likes a Pity Party is het resultaat van een even lang als woelig creatief parcours, waarbij de ambities kennelijk groter waren dan het aantal beschikbare slaapuren. Tien nummers lang wordt de luisteraar meegesleurd in een vreemdsoortig sonisch universum waarin werkelijk niets netjes op zijn plaats valt. Voorspelbaarheid is overrated hoor je ze denken. Die zin voor overdaad zit diep in de plaat. Diemen Sniep zoekt geen samenhang, wel een wankel evenwicht tussen muzikaal geweld, kwetsbaarheid en een bijna maniakale aandacht voor details. Dat levert een album op dat continu van gedaante verandert en de luisteraar systematisch op het verkeerde been zet.

Maritime Blues opent nog relatief ingetogen, maar met LOGS wordt de boel al snel opgeschud door hypernerveuze gitaren en een ritmiek die alle kanten uit lijkt te willen. CRY_O trekt vervolgens de boel verder open met dissonante uitbarstingen en een haast bezwerende dynamiek. Wie dacht de richting van het album beet te hebben, mag zijn kompas alweer opbergen. Achter de hoekige riffs en de gecontroleerde herrie schuilt een opvallend gevoel voor melodie en euh… sfeer. Waking is bijvoorbeeld een verrassend breekbaar, bijna akoestisch rustpunt, terwijl ook Safe even de deur naar een minder onstuimige wereld op een kier zet. Geen obligate adempauzes, wel momenten die de hardere passages net meer gewicht geven. De band begrijpt dat lawaai pas echt indruk maakt als er ook ruimte is voor stilte, twijfel en een beetje ongemak. En dat ongemak mag gerust blijven hangen.
Naar het einde van de plaat toe wordt het allemaal nog wat eigenzinniger. Valhalla en Obscurity houden de spanningsboog strak aangespannen, waarna Hard to Convey afsluit met een verrassende, want croonerachtige zangpartij. Alsof de frontman na een avondje muzikale sloopwerken plots besluit dat het tijd is voor een laatste, licht benevelde biecht aan de toog. Het werkt wonderwel. De contrasten voelen nergens als een vrijblijvende stijloefening: ze vormen precies de motor van deze plaat.
Met Nobody Likes a Pity Party bewijst Diemen Sniep dat vijf jaar stilte niet noodzakelijk op gebrek aan inspiratie wijst. Integendeel: de band klinkt ambitieuzer, veelzijdiger en vooral een stuk zelfverzekerder dan op de debuutplaat. Dit is geen plaat die zich bij de eerste luisterbeurt volledig blootgeeft. Ze vraagt tijd, verdraagt geen haast en heeft weinig op met muzikale beleefdheidsvormen. Een bijzonder geslaagde comeback van een band die consequent weigert binnen de lijntjes te kleuren.
Facebook