dEUS voorstellen gaat niet nodig zijn vermoeden we, dus vallen we ineens met de deur in huis. In 1994 en 1996 bracht dEUS respectievelijk Worst Case Scenario en In A Bar Under The Sea uit. Twee grensverleggende albums die hun plaatst opeisten in de annalen van de Europese alternatieve rock. Nu brachten dEUS en PIAS beide albums op 20 maart opnieuw uit als uitgebreide 30-jarig-jubileumsets op 3LP’s en 2CD’s, inclusief lang verloren gewaande B-kanten en zeldzame opnames.
Openers Zea (Intro Replica) en Zea zijn geen onbekenden. Ze zijn reeds verschenen in 1993 bij BANG! MUSIC. Het blijft één van de beste dEUS songs aller tijden.
Texan Coffee en It. Furniture In The Far West zijn B-kantjes van de single Suds & Soda uit 1994. Experimentelere songs maar met een zeer duidelijke dEUS signature.
Violins And Happy Endings, Great American Nude (Strip Mix) en Niche zijn dan weer de B-kanten van Via. De originele Great American Nude is ook te vinden op Zea. Drie songs van een jonge dEUS die laten horen waar ze voor staan en dat ze klaar zijn om de wereld te veroveren. Of het nu een wall of sound is, een ode aan de dichter Aleister Crowley of een semi pianorecital. Het is allemaal dEUS ten voeten uit.
Whose Vegas (Is It Anyway) is de B-kant van Hotellounge (Be the Death of Me). Een top nummer met een top tekst met veel absurde humor en woordspel. De titel zelf lijkt op de improvisatieshow Whose Line Is It Anyway?, wat het idee versterkt dat de realiteit een soort improvisatie of spel is. Een kritische, licht sarcastische blik op een entertainment-gedreven maatschappij. Let Go staat op de originele Worst Case Scenario. Een kort, ingetogen nummer over mentale spanningen. Zeer mooi gezongen door een jonge Barman.
Dan krijgen we vier live versies van nummers van Worst Case Scenario.
Jigsaw You, opgenomen in de Oasis in Brussel. Morticiachair met de parlando van Rudy Trouvé, dus beginperiodemateriaal. Secret Hell dat live nog veel intenser en knapper is dan op de plaat, wat een pareltje. En dan Mute, wat ook het laatste nummer van het concert in kwestie was. dEUS zoals we ze graag hebben, luid, chaotisch en fragmentarisch, zoals zovele vroege nummers van de band.
Wat zeer bewonderenswaardig is, is dat de plaat 100% als een geheel klinkt wat niet evident is met een samenraapsel van oudere nummers.
dEUS keert ook terug naar die beginjaren met een tournee die terugblikt zonder verouderd aan te voelen. De sets putten rijkelijk uit beide platen. De nummers worden wel niet noodzakelijk in albumvolgorde gespeeld, ze worden aangevuld met nummers die nog nooit live zijn uitgevoerd.