Home ReviewsLuminous Gold DEATH IN VEGAS – The Contino Sessions (DRONE)

DEATH IN VEGAS – The Contino Sessions (DRONE)

by Wout Meganck

Als platen 20 jaar oud worden dan is dat een hele goeie reden om nog eens terug te denken aan het eerste moment dat je zo een plaat hoorde. The Contino Sessionsvan Death In Vegas is zowaar al 20 jaar oud. Om dat te vieren wordt het iconische album heruitgebracht op rode vinyl – in limited edition uiteraard.

Death in Vegas is een Britse band, opgericht door Richard Fearless. Hij werd beïnvloed door allerlei genres gaande van psychedelische rock tot elektro maar ook door Dub en Industrial. Al die invloeden hoor je ook in de platen van Death In Vegas die allemaal heel eclectisch zijn. Tussen 1997 en 2016 kwamen er uiteindelijk zes platen uit.

The Contino Sessions was het tweede en veruit het populairste album, ongetwijfeld vooral om dat op dat album allerlei bekende gasten hun bijdrage leverden. Ook bij ons was dat zo, het nummer Aisha met de stem van Iggy pop deed het heel goed in de toenmalige afrekening van Studio Brussel. De rest van het album is niet zo grijsgedraaid maar is wel minstens even interessant.

We herbeluisterden met veel plezier en nostalgie het hele album en schreven onze bevindingen voor u neer.

Opener Dirge met de prachtige stem van Dot Alisson is heerlijk dromerig en dreigend tegelijk door alle industriële ufo-geluiden. Op Soul Auctioneer is de tekstschrijver van dienst Billy Gillespie (Primal Scream). In diens onnavolgbare stijl zingt/scandeert hij eerst over de stenen in zijn schoenen en de handen in zijn zakken en over gebroken vleugels en verloren demonen. Gillespie had in die periode regelmatig een pilletje teveel op en zal die tekst hoogstwaarschijnlijk in zo een toestand hebben geschreven.

Hoewel die Contino Sessions vooral bekend werden door de nummers mét vocals, zijn de meeste nummers op dat album eigenlijk klanktapijten van donkere elektro en samples. Typische voorbeelden zijn Death Threath en Lying, respectievelijk track drie en vier. Helemaal niet saai als u dat zou denken, wel héél experimenteel (zelfs nog tot op vandaag) en vooral ook heel meeslepend.

Het vijfde nummer is de ‘hit’ Aisha waar Iggy Pop een verhaal vertelt uit het standpunt van een seriemoordenaar die verliefd is op zijn slachtoffer. Het nummer is instant herkenbaar op basis van de eerste seconden intro. Het is zo een nummer waar je bij het horen van de eerste tonen spontaan de tekst roept. Een heerlijke oorwurm dus.

De volgende twee nummers zijn instrumentaal. Lever street doet ons steeds opnieuw aan een muziekdoos denken die wat moet worden opgewonden. Alladin’s Story heeft een vrolijke begin. Je hoopt de hele tijd dat Mick Jagger een liedje gaat inzetten. Maar er is geen Mick Jagger op dit album. Wie we wel nog te horen krijgen is Jim Read van The Jesus & Mary Chain. Dan volgt Broken Little Sister: een heerlijk, spookachtig nummer dat eigenlijk ook zomaar op een The Jesus & Mary Chain plaat had kunnen staan. We horen hier een schoolvoorbeeld van hoe shoegazer dient te klinken.

Het laatste nummer van de plaat is Neptune City een instrumentaal nummer om te eindigen dus. Het werd gemixt door Andrew Weatherhall, een Britse producer die onder andere ook met Primal Scream samenwerkte.

De heruitgave op vinyl is beschikbaar sinds 11 januari.

FACEBOOK

You may also like

Leave a Comment

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More