Home ReviewsAlbum Reviews AUTOMELODI – Mirages Au Futur Verre-Brisé (HoloDeck)

AUTOMELODI – Mirages Au Futur Verre-Brisé (HoloDeck)

by Didier Becu

Zo’n dikke tien jaar geleden was het in de dark underground al minimal wave wat de klok sloeg. Dankzij het New Yorkse Weird-label van Pieter Schoolwerth werden we maandelijks overdonderd door acts die met het gebruik van analoge synths en een voorliefde voor de 80’s de synthpopscene de boost gaven die het nodig had. Het label ligt ondertussen al lang op zijn gat, maar het leverde meer dan uitstekende releases op van acts als Martial Canterel, Xeno And Oaklander, Led Er Est, Staccato Du Mal en deze Automelodi.

Een genre dat wel feilloos de tand des tijds heeft doorstaan, maar doodgebloed is omdat de voortrekkers van de minimal wave zichzelf eindeloos bleven herhalen.  Dit jaar verscheen Mirages Au Futur Verre-Brisé van Automelodi. De derde plaat van deze Canadees maakte ons toch wat nieuwsgierig, want zijn debuut uit 2010 (en niet toevallig op Wierd) is een pareltje in het genre.    

Xavier Paradis, zo heet de man en “geen familie van” want hij heet in het dagelijkse leven simpelweg  Arnaud Lazlaud, zal de vergelijking ondertussen zo goed als beu zijn, maar ook op deze derde plaat kunnen we niet anders dan denken aan de begindagen van Etienne Daho. Lichte melancholische synthpop met new wave-kantjes, en allemaal in het Frans gezongen. Liefhebbers van het genre zullen zonder meer een paar leuke synthchansons op deze release vinden. Vooral het eerste halfuur is vrij sterk, bijv. het duet met Liz Wendelbo van Xeno & Oaklander op Les Métros Disparus. Maar ook de stevige opener La Poussière zal de liefhebbers van het genre kunnen bekoren. 

Als je de Canadees al eens iets in het gezicht kan wrijven dan is het dat de helft van de songs op deze derde cd niet meer zijn dan een aanzet tot was het perfecte synthpoplied zou kunnen zijn. Wie daarmee kan mee leven kan met een gerust hart naar bed: Mirages Au Futur Verre-Brisé waarop voor het eerst nieuwkomer Dillon Steele en zijn vaste kompaan Simon Grenier-Poirier te horen zijn brengt de luisteraar wat we nu al tien jaar van Automelodi gewoon zijn: aanstekelijk Franse chansonpop die het in de new wave-clubs wil doen. 

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More