Er was eens een boek van Imme Dros met illustraties van de gerenommeerde tekenaar en schilder Carll Cneut. De naam van het boek is Pinocchio, een duistere herwerking van het originele verhaal van Carlo Collodi. In 1883 verscheen Le avventure di Pinocchio, waarbij de naam van de houten pop “stukje pijnboom” betekent. Dros gebruikt korte zinnetjes terwijl Cneut, die al jaren droomde om dit verhaal te mogen illustreren, misschien wel zijn beste werk ooit neerzet. Een prentenboek voor alle leeftijden.
We Stood Like Kings brengt shows in cinemazalen voor dit album, waarbij de originele tekeningen door Cartoonbase Studio werden omgetoverd tot een animatiefilm die de muziek begeleidt, ondersteunt en visualiseert. Bandleider en pianiste Judith Hoorens stelt duidelijk dat het voor het eerst is dat haar band niet de muziek maakt bij een bepaalde film (Koyaanisqatsi, Berlin: Symphony Of A Great City), maar omgekeerd. De muziek, die een stuk zwaarder klinkt dan We Stood Like Kings gewoonlijk presenteert, was er eerst, waarna werd gezocht naar passende beelden en zo uitkwamen bij dit prentenboek.
Het is als een samensmelting die was voorbestemd, zo goed was de voorstelling van de plaat en animatie die we zagen. Nu is er ook het album, vinyl met uitklapbare hoes zelfs, een cd en digitaal natuurlijk. De muziek heeft de beelden niet echt nodig om overeind te blijven. Het moge duidelijk wezen dat het kwartet met deze plaat een ferme stap vooruit zet naar een nog bredere publiekswaardering en naambekendheid.
Negen heel straffe postrock-nummers met veel metalriffs. Steviger en directer dan ooit waarbij drums en gitaren naar het voorplan treden. De piano lijkt ondergeschikt, maar dat is slechts een illusie. Het spel van Hoorens blijft essentieel voor deze band.
Het is een conceptplaat geworden van vijftig minuten waarbij het postrock-geluid overladen wordt met metal en progrock-invloeden die echter prima binnen het geheel passen. Postrock-puristen mogen steigeren wat ze willen, We Stood Like Kings blijft elke keer zichzelf overtreffen zonder het oorspronkelijke dna te verliezen. En dat die piano boven het geweld blijft uitsteken en de aandacht naar zich toe trekken is straf. Heel straf. Net als de synthesizers die nog meer kleur geven aan het totaalgeluid.