Je kan op alles vat krijgen, zelfs op dolgedraaide machthebbers, maar het leven zal altijd wel één groot mysterie blijven. Iedere dag vragen we ons wel eens af hoe we hier terecht zijn gekomen. Juist: door het toeval. Wellicht het enige juiste antwoord op de grootste vraag van het leven, maar veel verder brengt het ons ook niet. Om maar niet te spreken over de dood. Het eeuwige afscheid en het besef dat je aanwezigheid op deze wereld gedoemd is om in de gevreesde vergetelheid weg te sijpelen.
Het zijn dingen die ons iedere dag bezighouden. Sommigen mijmeren erover, anderen maken er liedjes over zoals Vincent Coomans. De keuze van zijn artiestennaam zegt genoeg. Geen alter ego, gewoon de man die hij is in het dagelijkse leven. Soms sterk, soms kwetsbaar, net zoals alle mensen van vlees en bloed dat zijn.
Dark Dog is zijn tweede plaat. Verschenen in een moeilijke periode in zijn leven. Hij werd de trotse papa van een flinke dochter, maar tegelijkertijd zag hij hoe zijn eigen vader achteruit ging. De eeuwige link tussen het begin en het einde van het leven. Loslaten en omarmen, en de onmacht om dat te aanvaarden.
Muziek zit in het bloed bij de familie Coomans en ook zijn dochter maakt muziekjes, zij het op een speelse manier. Het werd een aanknopingspunt voor Vincent om de integere liedjes – die vaak over verlies en dus de dood gaan – om te bouwen naar iets dat meer uitbundig is.
Een gouden combinatie, want hoewel Dark Dog qua thematiek vrij zwaar beladen is, voel je op geen enkel moment dat het om een treurwilg gaat. Eerder voel je een soort van dankbaarheid en vooral het aanvaarden van de eigen nietigheid. Teder en macaber tegelijkertijd. Het is duidelijk te horen wie de grote voorbeelden zijn, maar in iedere noot hoor je toch die Vincent Coomans-touch die – zonder dat het ooit geforceerd aanvoelt – een eigen stempel heeft gedrukt op het Belgische muzikale landschap.