Inmiddels zowat een jaar geleden maakten we voor het eerst kennis met Vagevuur. De bandnaam is een weggever qua muzikale sfeer waarin je ondergedompeld wordt. Het klinkt regelrecht als het voorgeborchte van de hel, exact dus de omschrijving van vagevuur. Kortom, niks geen vrolijke deuntjes of heerlijk dansbare uptempo beats. Nee, dit is zuivere melancholie, ontreddering op andere momenten, wanhoop, woede, vertwijfeling en meer van dergelijke sombere gevoelens. Of één en ander rechtstreeks of onrechtstreeks te maken heeft met de berichten van rampspoed en depressiviteit waarmee we om de oren worden geslagen via de media, weten we niet. Wat we wél weten, is dat de muziek van Vagevuur zorgt voor catharsis.
Stellen dat Vagevuur meedrijft op het succes van pakweg Amenra is een té simplistische voorstelling van de feiten. Niemand zal ontkennen dat Amenra na jarenlang zwoegen en zweten voor veel bands binnen het zwaardere segment het pad heeft geëffend om toegang te vinden tot een deel van het metalpubliek. In die zin snappen we vergelijkingen die gemaakt worden voor Vagevuur aangezien ze zich ook begeven in de richting van sludge, blackgaze en postmetal. Maar daar stopt voor ons dan ook iedere verdere vergelijking. Vagevuur combineert het één en ander met een vorm van kleinkunst waarbij ze tekstueel de combinatie aangaan met de diepgang van Wim De Craene en Ramses Shaffy. Ja we weten het, ook Amenra durft tegenwoordig de Nederlandstalige toer opgaan maar once again, de sound is niettemin geheel anders. Wél gelijklopend vinden we – als we dan toch de weg van de overeenkomsten inslaan – is de intensiteit en sfeerschepping. Het wringt, het snijdt, het beklemt, omknelt én zorgt op die manier ook voor verbondenheid en loutering. Je moet als het ware eerst de grond onder je voeten compleet voelen wegschuiven vooraleer je weer houvast weet te vinden. Je volledig laten meedrijven op de muziek en opgaan in de gecreëerde sfeer. Het is quasi een voorwaarde om ten volle de muziek te kunnen opnemen. Daarom ook is het net zo intens.
Waar Vagevuur meesterlijk goed in is vinden we, is het opbouwen van spanning middels tragere passages waar de zang vaak niet meer is dan bijna zacht gesproken teksten. Uitbarstingen door snerpende, noisy gitaren die de ijselijke zang ten volle ondersteunen zorgen voor het tegenwicht. Vagevuur neemt je mee op één van de meest intense muzikale tochten van de laatste jaren. Het is des te indrukwekkender als je beseft dat dit een debuutalbum is. Het feit dat eerste single Afscheid ruim een jaar geleden gelanceerd werd, toont enkel aan hoe hard het viertal werkt aan de songs. We durven denken dat elk aspect tot in de puntjes wordt bedacht, doordacht, herwerkt en bijgeschaafd tot ze er uiteindelijk vrede mee kunnen nemen.
Wie het voorbije jaar vertrouwd is geraakt met de singles Afscheid, 12 Beaufort en Ontheemd, kan volgens ons niet anders dan even hard overweldigd worden door de overige tracks op het gelijknamige debuut van Vagevuur. Zo zijn er in totaal zes nummers die perfect in tweeën worden gesplitst door een interlude met een tijdsduur van alles samen 35 minuten. Dat lijkt niet eens zo veel maar door de intensiteit ervan blijf je het eerste moment behoorlijk verweesd achter. Geen hapklare brok maar eerder iets om op gepaste tijdstippen te herkauwen tot je de schoonheid ervan volledig ontleed hebt. Dat duurt een tijdje – bij ons toch – maar het maakt de ervaring en beleving enkel heviger. Dit is donkerte buiten categorie.
Wie één en ander live wil ervaren rept zich:
24/10 – Vagevuur X Delve (Support) @ The Crossover Music Pub Gent (Releaseshow)
11/12 – Nachtlaweit, The Kuub Mechelen
