Er zijn bands die hun debuut eruit persen alsof het een haastklus is tussen twee repetities door, en dan heb je Vagebond. Die hebben er blijkbaar eerst een paar jaar goed op zitten kauwen. Sinds 2018 al samen — Brusselse en Leuvense bestanddelen netjes samengesmolten tot een vierkoppige band — maar haast? Neen, in geen 8 jaar. En weet je wat: het loont.
Hun eerste worp heet Here Now (Not For Long), geen vrijblijvend plaatje voor bij de afwas. Dit is muziek die in de hoek zit waar grunge, pop en noise elkaar wat wantrouwig aankijken, terwijl er bovenop nog wat jazzy accenten zweven alsof iemand per ongeluk de juiste kruiden heeft toegevoegd. Resultaat: iets dat schuurt, maar ook blijft plakken. Tot vijf maal toe.
Zoals de vooruitgestuurde single The Haunting al liet horen. De mood schippert ergens tussen kwaad, wrokkig en verontwaardigd. Geen happy shiny people dus aan het werk hier, eerder het soort volk dat met gefronste wenkbrauwen naar de wereld kijkt en daar dan een soundtrack bij schrijft. Gelukkig maar, want het geeft ieder nummer een broodnodige ruggengraat. Centraal in dat alles: Maarten Langhendries, die de boel vocaal op sleeptouw neemt met een indrukwekkende zangstem die tegelijk kan duwen en trekken in Mark Lanegan-style. Meer présence dan (overbodige) franjes.
Dat dit geen overhaaste release is, hoor je meteen. De ep klinkt doorwrocht all the way, alsof elk hoekje en kantje al eens uitvoerig getest is in een repetitiekot en op een podium. Intussen is de schade ingehaald: Here Now (Not For Long) staat hier en nu gewoon op Spotify te blinken, klaar om ontdekt te worden. En geloof gerust: deze Vagebond is meer dan de moeite van het volgen.