Dit jaar staat de donkere, instrumentale post-metalband Turpentine Valley al tien jaar in de muziekwereld, met de release van hun debuutplaat Etch (2019) – waarvan 3 nummers het tot de soundtrack van het Netflix-gerechtsdrama De Twaalf schopten – en Alder (2022) als hoogtepunten. Hun tienjarige bestaan bestendigen ze met tien nieuwe nummers op hun pas verschenen, derde album Veuel, waarop ze laten horen dat ze nog steeds even eigenzinnig en compromisloos in de metalscene staan.
In die tien jaar is er nog geen woord gevallen. Dat het Belgische trio blijft kiezen voor instrumentale tracks, zorgt ervoor dat hun luisteraars de verhalen die ze vertellen met hun muziek zelf kunnen en mogen invullen. Ook sonisch behouden ze hun ‘signature sound’, hoewel ze op Veuel matuurder klinken dan voorheen. Nu eens log en massief, dan weer meeslepend melodieus met een subtiele melancholie.
“In 2025 speelden we amper live om ons volledig op het schrijven van deze nieuwe plaat te kunnen concentreren”, klinkt het bij de band. “Dat was een leerrijke, inspirerende maar tegelijk ook intense periode, waarop we uiteindelijk met veel voldoening terugblikken. Maar waarna we nu toch vooral blij en supertrots uitkijken naar de komende shows en festivals om onze muziek met iedereen te kunnen delen.”, vertellen Kristof Balduyck (gitaar), Thomas Maes (bas) en Roel Berlaen (drums).
Van bij het openingsnummer Serpent wordt de dreigende toon meteen gezet. Logzware drums ondersteunen snijdende tonen, terwijl de riffs zeuren, grommen en vooral een muur opbouwen waarlangs de sombere melodieën flaneren.
In Derf wordt het tempo verhoogd door de drums, klinken de riffs hoger en de track urgenter. De sterkte van Turpentine Valley is dat ze binnen hun nummers switchen van sferen, waarbij hun instrumentale composities geen seconde laten voor twijfel of verveling. Ook hier vertellen ze verhalen van wanhoop, angst, frustratie, maar verklanken ze even goed moed en hoop.
Zo lokken ze trage emoties uit in Trampel, dat glanst met zijn warme gitaarlijn en steeds rijker en grover opgebouwd wordt, tot de gitaren schreeuwen en de bas en drums zware ondertonen neerzetten. Ook Ender en Stevel zijn tracks die voor de fragielere kant kiezen en toch hun donkere diepte niet verliezen
In Aloof zitten heel wat klassieke metalelementen verwerkt, maar dat maakt de track nog niet tot een afgestofte kopie van één of andere vergane metalglorie. Integendeel. Turpentine Valley behoudt hun sterke, eigen geluidsidentiteit en toont zo nog maar eens alle randjes van de stijlen binnen het genre op te zoeken, af te tasten en ja, er ook over te gaan. Een enorm sterk nummer, dat binnen de minuut buitensporig, dan weer terughoudend klinkt.
Pando walst als een logge mantra hard, donker en hypnotiserend over ons heen, waarna Transparant een spiritueel tintje krijgt, met de zware drumslagen en het eerder tokkelend gitaarwerk. Een track vol ruimte, die gaandeweg dikker en dikker gevuld wordt tot een explosie van snaren en drums volgt. Als een tornado van emoties straalt List wanhoop uit. Alles moet kapot en toch klinkt er ook hoop in al wat deze heren creëren.
Zuinig sluiten ze het album af. Als je dan al van minimal postpunk zou kunnen spreken, althans. Frugaal is een prachtcompositie die een bepaalde soberheid in zich draagt, terwijl de sound rijk en vol blijft. Een trage warmte overspoelt ons, terwijl het gevoel van een groot verlies en pijn blijft sluimeren. Horen we daar nu toch ook enkele woorden, die uitgeademd werden? Prachtig slot.
De sound van Turpentine Valley is geen landschap, maar een litteken dat ademt. In de echo van hun gitaren klinkt geen troost, slechts een trage, verstikkende schoonheid die zich als mist over een verlaten vlakte legt. De drums slepen de tijd voort als een ketting over beton, terwijl de baslijn geen woorden zingt, maar de wonden openkrabt — rauw, menselijk en onontkoombaar.
Wat Turpentine Valley laat horen, is post-metal ontdaan van romantiek: een sonische aardverschuiving waarin stilte even dreigend is als geluid. Wij vonden op Veuel geen ontsnapping, alleen confrontatie – en dat is een compliment. En toch schuilt daarin een paradoxale catharsis: door de duisternis zo compromisloos te omarmen, openen ze een ruimte waarin kwetsbaarheid mag bestaan zonder verontschuldiging. En daar moet de wereld enorm dankbaar voor zijn.
De band kun je live zien op:
07/03 – Zottegem, Dunk Headquarter
08/03 – Menen, Boegie Woegie
15/03 – Fontaine L’Eveque, MCP Apache
28/03 – Terneuzen On Fire (NL)
23/04 – Kortrijk, DVG
24/04 – Antwerpen, AMC
02/05 – Waregem, Schakelbox
15/05 – Dunk!festival
28/05 – Lille, High Voltage Bart (FR)
28/06 – Wommelgem, Fort Fiesta
25/07 – Lettelingen, Rockelingen
09/08 – Kortrijk, Alcatraz Festival
Facebook – Instagram – Bandcamp