Authenticiteit is misschien wel de heilige graal van de muziekwereld. Iedereen zoekt ernaar, maar slechts zelden dient ze zich écht aan. Bij het beluisteren van I Will Be Dead dringt het zich echter onvermijdelijk op. Niet als een hol compliment, maar als de enige term die deze plaat volledig lijkt te vatten. De Brusselse singer-songwriter Rachel Solomon – ook bekend als voormalig lid van Las Lloronas – legt met de opvolger van debuutalbum Roar uit 2022 niet alleen haar stem bloot, maar ook haar gedachten, twijfels, overtuigingen en verbeelding. Dertien nummers lang neemt ze de luisteraar mee op een reis door haar binnenwereld, zonder ooit de indruk te wekken iemand anders te willen zijn. Hoe uiteenlopend de invloeden onderweg ook mogen zijn, haar eigen stem blijft voortdurend het kompas.
I Will Be Dead zit vol kleine auditieve pareltjes. Wellicht neemt iedere luisteraar er dan ook iets anders persoonlijk uit mee. Het volledige album van de eerste noot tot de laatste zucht proberen te beschrijven, is een opdracht waar zelfs Marcel Proust van zou beginnen zweten. Misschien zijn het net de meest authentieke muziekstukken die zich moeilijk in woorden laten vatten. Daarom beperken we ons tot enkele momenten die ons bijzonder raakten, al voelt zelfs dat nog als een klein onrecht tegenover de rest van de plaat.
Opener Honey geeft ons meteen een inkijk in wat deze muzikale vondst allemaal in haar mars heeft. De oprechte aandacht voor stilte en ademruimte, breekbare harmonieën en melodieën die subtiel doen denken aan Solomons Joodse roots vormen een veelbelovende eerste indruk. Alsof ze de luisteraar voorzichtig bij de hand neemt en uitnodigt om haar wereld binnen te stappen. Die belofte vat ze zelf misschien nog het mooist samen in de slotzin van deze openingstrack: “It will sound like honey.”
Die eerlijkheid krijgt verschillende gedaantes doorheen de plaat. Tijdens titeltrack I Will Be Dead horen we hoe speels deze artieste met taal kan omgaan. Ze rapt gezwind over een licht en ijl akoestisch gitaartje, terwijl het geheel tegelijk verrassend intiem blijft aanvoelen. Alsof we naast haar bed zitten en stilletjes mogen meegenieten van de nachtelijke mijmeringen van een artieste die luidop twijfelt, zonder daarbij aan kracht in te boeten. In buitenbeentje Kiss On The Forehead, waar slam poetry en parlando elkaar ontmoeten, horen we dan weer een krachtige vrouwelijke stem die prangende maatschappelijke thema’s niet uit de weg gaat.
Nog een opvallende parel op deze langspeler is Playing In The Mud. Wat begint als een tedere, slaapliedachtige compositie groeit langzaam maar zeker uit tot een speels koor waarin meerdere stemmen zich moeiteloos met elkaar verweven. Voor je het goed en wel beseft, word je als luisteraar volledig meegezogen en met een glimlach richting het einde van de song gedragen. Ook Dance & Giggle ademt dezelfde speelse lichtheid. Een nummer dat perfect samenvat hoe Solomon moeiteloos schakelt tussen kinderlijke verwondering en muzikale finesse.
Op andere momenten kiest Sura Sol resoluut voor kwetsbaarheid. Tijdens het breekbare Nos Corps laat de zangeres haar indrukwekkende vocale bereik horen in een jazzy scat die technisch bijzonder knap is, maar nooit de behoefte voelt om daar patserig mee uit te pakken. Alles staat in dienst van het lied en het is precies die bescheidenheid die zoveel indruk maakt. Muzikaal laat deze formatie zich allerminst in één vakje onderbrengen. Folk vormt de onmiskenbare ruggengraat van de plaat, maar onderweg duiken invloeden op uit jazz, wereldmuziek, spoken word en artpop. Etnische invloeden kleuren de arrangementen, die moeiteloos schakelen tussen breekbaarheid en kracht, terwijl Solomon even vanzelfsprekend laveert tussen het Engels en het Frans. Heel af en toe roept dat associaties op met artiesten als CocoRosie of Devendra Banhart, zonder ooit afbreuk te doen aan haar eigen identiteit. Integendeel: hoe verder de plaat vordert, hoe duidelijker haar eigen stem naar voren treedt.
Opmerkelijk is ook dat I Will Be Dead nu een tweede leven krijgt. Mayway Records was zo overtuigd van de kwaliteit van de plaat dat het label besloot haar een welverdiende heruitgave te schenken. Door de geboorte van Rachels zoontje Milo viel de oorspronkelijke release immers grotendeels samen met een van de belangrijkste momenten in haar leven, waardoor de promotie noodgedwongen naar de achtergrond verdween. Achteraf gezien is dat misschien niet eens zo erg. Albums als deze laten zich niet opjagen door de waan van de dag; ze vinden hun publiek wanneer de tijd er rijp voor is.
We danced, we giggled, we played in the mud. Rachel Solomon nodigt ons uit in haar wereld en laat ons achter met het gevoel dat we er heel even deel van mochten uitmaken. Intiem, avontuurlijk en ontwapenend eerlijk. Het enige jammere aspect aan deze hele belevenis, is dat we deze plaat nooit meer voor de eerste keer zullen kunnen beluisteren. Maar misschien is dat net het grootste compliment dat je een album kunt geven. Als we, bij wijze van afronding, de artiest nog even persoonlijk mogen aanspreken: Je had gelijk, Rachel. It sounds like honey.