Suecide High is een rauwe heavyrockband uit de Benelux underground en heeft duidelijk geen behoefte aan de zoveelste zorgvuldig geboetseerde rockidentiteit. Geen leren jas als marketingstrategie, geen zorgvuldig gerepeteerde rebellie, geen nostalgische trip naar een tijd waarin mannen nog met hun vuist in de lucht naar een Marshall-versterker stonden te kijken.
Achter Suecide High schuilt Renaud Mayeur, een man die zijn strepen al lang verdiend heeft als muzikant bij onder meer La Muerte, Triggerfinger, Hulk en Dario Mars. Hij wordt bijgestaan door Fabrice Giacinto (Romano Nervoso), Charly Cornez (Criminal Animal) en Stéphane Panozzo (Nehal). Maar ervaring is hier geen museumstuk. Ze wordt in de fik gestoken en opnieuw opgebouwd.
Voor het éénjarige project Suecide High is het pas verschenen Chaos Has Its Charm hun debuutplaat. En die klinkt alsof de jaren zeventig, een smerige kelder en een licht ontregelde wereld elkaar ergens halverwege tegen het lijf zijn gelopen. Heavy rock vormt het skelet, stoner levert het vuil onder de nagels en punk zorgt ervoor dat niemand rustig blijft zitten. Riffs, groove, stem, impact. En dan zijn er de teksten. En daarin zit geen verzameling macho rockclichés verscholen. Suecide High kijkt naar de wereld met een donkere grijns. Menselijke tegenstrijdigheden worden niet opgelost, maar genadeloos blootgelegd.
I’m a Miracle, Man of Principle, Devastating Man, Nowhere Home… het zijn titels die klinken alsof de mensheid zichzelf voor de spiegel heeft gezet en vervolgens besloten heeft het licht maar uit te doen. De titeltrack Chaos Has Its Charm vat het allemaal mooi samen. Chaos is hier geen ongeluk. Het is bijna een levenshouding. Een toestand waarin de mens zich opvallend comfortabel voelt zolang hij maar kan doen alsof hij de controle heeft. En precies daar wordt Suecide High interessant. Want hoewel de band zich diep in de heavyrocktraditie nestelt, klinkt dit album niet alsof het achterom kijkt. De seventies zijn aanwezig, de stoner schuurt tegen de speakers en de punk staat met de deur te rammelen, maar Chaos Has Its Charm is vooral een plaat van nu. Een plaat over een wereld die zichzelf steeds ernstiger neemt terwijl ze steeds absurder wordt. De productie hoeft daarbij niets te verbergen. De rauwheid is blijven zitten. De gitaren mogen vuil klinken. De drums mogen slaan alsof er iets op het spel staat. En de zang hoeft geen gouden randje te krijgen wanneer een roestige rand veel beter past. Een vuile schop tegen de deur van het heden. Mét die seventiessound!
