Sister May gaat al een tijdje mee, tien jaar om precies te zijn. Dat je als groep niet per se hoeft uitgeteld te zijn na zo’n lange periode wordt perfect bewezen op hun tweede album VII. Om de stier maar onmiddellijk bij de horens te vatten: VII is hun allerbeste werk. Sterker nog, we hadden de band nooit in staat gezien om zo’n tour de force te maken, en zij een paar jaar geleden wellicht ook niet, maar VII klinkt als een wereldplaat.
Zelf noemen ze het een conceptalbum. Een omschrijving die niet altijd als een uitnodiging klinkt en te wijten is aan ontelbare saaie onbeluisterbare progrockplaten, maar bij Sister May is het concept het onderwerp. Het getal zeven.
VII heeft zeven lagen, zeven perspectieven en zeven verhalen. Er worden thema’s als spanning, herhaling en ontmenselijking aangesneden. Thema’s die zich afspelen in een alsmaar gekkere en gevaarlijke wereld. Het hoeft je dan ook niet te verbazen dat VII gitzwart en apocalyptisch aanvoelt. Meer zelfs, op deze plaat hoor je een bijna fatalistisch geluid waar je niet goed van bent. Beseffen dat je op een slappe koord staat te dansen is nu eenmaal geen pretje .Een gevoel dat het meest tot uiting komt in het ingetogen, maar uiterst dreigende Shattered Line.
De vooruitgeschoven singles Shadows en Echoes lieten het beste vermoeden en met VII heeft deze band een uiterst gelaagde plaat afgeleverd die flirt met industrial (in ieder nummer hoor je wel de Nine Inch Nails-touch), grunge en metal. Adrenalinestoten met een bijna onmenselijk ritme. Spiegelde Sister May zich op hun vorige werk misschien net iets teveel op hun voorbeeld, dan tonen ze zich op VII als een band met een zeer uniek geluid. Aanradertje.