Exact 2 jaar geleden nodigden we Sander Boury uit om op aRound Table in Hasselt kennis te maken met zijn bijzonder muzikaal universum. Samen met drummer Jonathan Frederix (HEISA, Peuk, The Shovels) bracht hij een boeiende mix van jazz, klassiek en wereldse klanken. Het gebruik van zowel drums, piano en saxofoon, als experimentele samples en soundscapes resulteerde vorig jaar tot de publieksprijs in de West-Vlaamse finale van Sound Track.
We keken er dan ook erg uit om zijn tweede album Stranger In My Own Head te beluisteren. Het is een werk geworden waarin de grenzen tussen subtiliteit en intensiteit worden opgezocht. Op het openingsnummer Somewhere In Between horen we een mijmerende trip die verbeeld wordt door oosterse klanken. Ook Ombre Blanche et de la Neige Noir lijkt wel een droom, met subtiele piano- en saxriedels en Sanders parlandostem, dat verrassend eindigt op een vreemd impro-hoogtepunt.
De ritmische drum zet zich uitdrukkelijk verder op Fragmentation terwijl we in de verte een ijle sax opmerken. De korte lyrics lijken het gevoel van de song uit te leggen, wat eigenlijk overbodig is. A Long Day is een mooi intermezzo naar Earth With a View, dat dreigend voortvloeit in etnische klanken zoals John Zorn’s Masada en het plezierig samenspel tussen de twee muzikanten benadrukt.
Onze aandacht wordt vervolgens op Inner Shapes opgeëist met poëzie en dromerige spielerei en There is dan weer de leuke, vreemde eend in de bijt met prachtig vioolspel en een sax-extase. Afsluiter Become One lijkt wel op een filmsoundtrack dat zich afspeelt in de Schotse Highlands, waarbij de verteller met afsluitende woorden dit verhaal beëindigt.
Website – Facebook – Instagram – Bandcamp
