Raw Peace is een kwartet uit Gent dat al een decennium aan de hardcore en D-Beat weg timmert. Debuteren deed de band met Total Death op het gerenommeerde Hypertension waarna in 2023 No Hope verscheen op het al even sympathieke Loner Cult. Een Belgische band op een Belgisch label, het kan niet eenvoudiger.
Sinds het vorige album is Raw Peace duidelijk gegroeid, als band en als maker van nummers. Er lijkt ons namelijk meer lijn in te zitten in dit album, daar waar het vorige door de inlassing van een paar rustmomenten (die we wel konden gebruiken, daar niet van) toch ietwat de drive uit de plaat haalde.
Dat is nu een stuk minder het geval, of we moeten het titelnummer op het einde van kant A (vinyl, wat had u gedacht) in rekening brengen. Het klinkt wat als harsh noise, dat nummer, dus we laten dat frequent draaien al zullen de meesten dit maar een vreemde kronkel van de band vinden om het titelnummer gewoon te verpakken als een woordeloze pot herrie.
Zoals het binnen het genre wel meer gebeurt gebruiken de leden alleen hun voornamen. Tijs op drums, Koen: op gitaar, Stijn aan de schreeuw en Cedric bas en achtergrondzang. Familienamen zijn irrelevant, het gaat om de boodschap. Maatschappijkritiek, tegen wapengeweld, tegen heel wat eigenlijk en een behoorlijk negatieve kijk op het wereldgebeuren wat resulteert in behoorlijk stevige hardcore waarbij echter nergens de melodielijn uit het oog wordt verloren en het meebrulgehalte hier en daar hoger is dan we hadden verwacht. Niet dat we dat zelf doen of ooit deden maar we zien het bezoekers bij een show van Raw Peace wel met volle overtuiging doen.
De band zet in een trage opbouw opener The Rot op, een nummer dat zich stilaan ontplooit tot een stevige song zonder ooit echt te ontploffen. Dat komt pas met Hail The Steel, het nummer dat erna komt. Het zorgt voor een gevarieerd album waarop niet aanhoudend het gaspedaal wordt ingedrukt. Hier en daar klinkt het in onze oren zelfs eerder soft en meer naar heavy rock neigend. Niet erg, want als er uitbarstingen zijn voelen ze net feller en sterker aan dan voorheen en het gros van de liedjes staat bol van heerlijke riffs en tempowissels.
Het is vooral fijn om te horen hoe het kwartet verder evolueert en alsmaar moeilijker echt in een hokje valt te duwen. Het blijft hardcore natuurlijk, maar diverser dan veel bands het aandurven. We gaan ze eens live uitchecken en zien of het dan ook allemaal overeind blijft. We horen vanuit allerlei hoeken van wel, dus we willen dat best wel eens verifiëren.
