De jazz-straten liggen dik bezaaid met trio’s, kwartetten en kwintetten, duo’s zal je er minder aantreffen. Daarom alleen werd onze aandacht geprikkeld toen we het werk van Clément Dechambre (bas clarinet, tenor sax, fluit) en Nicolas Puma (contrabas, elektronica) voor de voeten geworpen kregen.
Twee muzikanten die improviserend een plaat vol spelen en zich daarvoor 10 dagen in de studio opsloten, het resultaat noemden ze /Pause/.
Jazzy? Zeker, maar wel met een twist. Je zou het postjazz kunnen noemen, maar eigenlijk zijn we al die ‘post’ labels al lang beu. Minimalistisch en ingehouden klinkt het. Dechambre en Puma willen ons op geen enkel moment overdonderen of imponeren met hun kunnen. En toch doen ze dat, en wel net door die terughoudendheid en de puurheid van de nummers.
Het resultaat klinkt de ene keer fors dan andere keer fragiel, soms alle twee tezamen. Met relatief eenvoudige middelen houden ze een pleidooi voor muzikale eerlijkheid en brengen ze zeven verhalen waarin elk van hen de tijd en ruimte neemt om een hele klankenwereld op te bouwen.
De nummers zijn vaak nogal beschrijvend. Dat valt het meeste op in Gouttes of het geweldige Orage waarbij de link tussen titel en compositie vlug is gelegd. Zeven keer weten Puma en Dechambre ons aangenaam te verrassen op dit best wel originele album. Zeker het beluisteren waard dus.