Wist je dat onze melkwegstelsel deel uitmaakt van een grotere groep sterrenstelsels? Die supercluster wordt Laniakea genoemd. Niet zomaar een weetje, want de bandnaam maakt meteen duidelijk waar de interesses van drummer en percussionist Nicolas Chkifi en saxofonist Jeroen Van Herzeele naartoe gaan. En mocht je er toch nog over twijfelen: alle nummers op hun nieuwste album dragen namen van sterrenstelsels uit diezelfde supercluster.
Klinkt allemaal vrij nerdy en spacey? Absoluut! En hetzelfde mag gerust ook gezegd worden over de muziek op dit album. Chkifi en Van Herzeele nemen ons, samen met toetsenman en Fender Rhodes aficionada Jozef Dumoulin, mee op een reis doorheen de kilte van het universum. Signalen worden opgevangen, omgezet in tegendraadse ritmes, geluidscollages, sterk vervormde Rhodesklanken, gerinkel van belletjes en wat lijkt op ouderwetse fax-transmissie-klanken.
Zelf noemen ze hun album een hulde aan het universum en daar willen we gerust in meegaan. Doorheen het soms ruwe wrijven en wringen door hoor je regelmatig de schoonheid van het oneindige en de haast grenzeloze leegte die ons vanuit het duister aanstaart. De verklanking van de sereniteit van dit gebied wordt afgewisseld met de schier onbegrensde krachten waarmee processen en gebeurtenissen in de kosmos gepaard gaan. Het resultaat is dan ook vaak iets wat sterk aanleunt bij spirituele freejazz maar dan op zijn 2026’s.
Niet iedereen houdt ervan om zich over te geven aan de immense schaal van het buitenaardse, sommigen houden liever de voeten op de grond. Voor hen is Malin 1 misschien niet het meest geschikte stuk muziek. Wie zich echter graag eens verliest in het meer onbevattelijke, kunnen we dit album zeker aanraden.