Voor een muzikaal ongetemd brouwsel van noise, krautrock en techno ben je bij La Jungle aan het juiste adres. Wat begon als het duo Jim en Roxie, groeide met de komst van Da uit tot een trio met verdubbelde ritmische slagkracht. De namen klinken als een absurdistische sketch uit Het Leugenpaleis, maar de impact is bloedserieus.
Da betekent in het Russisch volmondig ja en fungeert tegelijk als een bevestiging van hun begeesterende, primitieve geluid. La Jungle klinkt ongetemd, repetitief en compromisloos: een onstuitbare ritmische machine die stampt, schuurt en blijft nazinderen. Door de extra percussie klinken de songs massiever dan ooit tevoren, zonder dat de band hun kenmerkende DIY-vibe verliest.
Dat alles ontvouwt zich als een hypnotiserend brij van rauwe energie en wiskundige precisie, waarin loodzware noise-rock moeiteloos samenvloeit met de herhalende cadans van techno en de bezwerende motoriek van krautrock. Die tribale ritmiek zal live ongetwijfeld voor een triple trance zorgen.
Waar eerdere albums soms aanvoelden als een frontale botsing, klinkt dit nieuwe materiaal gelaagder en beheerster. De overgangen tussen overstuurde gitaren en vurige drums zijn vloeiender, zonder dat de band iets inlevert op hun kenmerkende fysieke intensiteit – een echte dopaminekick voor het lichaam.
In Sad Hill Fire botvieren vocale lusten op de notenbalk van de Kama Sutra, terwijl Jeddah Tower klinkt als een brokkenpiloot die tegen een muur knalt en elementaire deeltjes rond de aarde slingert – een kosmische explosie, destructief en overweldigend, een auditieve storm die lichaam en geest opslokt.
Om een beeld te schetsen van de zwaarte en de muzikale bagage die La Jungle in de kofferbak meedraagt, kunnen we verwijzen naar andere experimentele acts als Föllakzoid en Lightning Bolt, of dichter bij huis Madensuyu en Ronker. Met die laatste trekken ze in mei naar de Cactus Club in Brugge, waar ze samen een poging ondernemen om met goed lawaai een plaats op de UNESCO-lijst te veroveren. Het geheel doet daarnaast denken aan een rauw, extatisch prototype van Millionaire: een mix van ruwe oerdriften en smerige extase, zo intens dat zelfs Tim Vanhamel er schaamrode wangen van zou krijgen.
An Order Of Things is geen achtergrondmuziek. Het is een sonische trip die het lichaam opeist, beweging afdwingt en de grenzen tussen genres resoluut laat vervagen. La Jungle is een duizelingwekkende “friends with benefits” die ons zonder scrupules meeneemt op een bezeten draaimolen.
Facebook – Instagram – Spotify
