Er zijn bands die hun muziek verpakken in ingewikkelde concepten, ellenlange verklaringen en diepzinnige teksten over de condition humaine. En dan is er Idealus Maximus. Drie Gentse geluidsdelinquenten die liever een versterker opendraaien dan hun gevoelens uitgebreid te bespreken. Geen zanger, geen tekstuele ballast, geen overbodige franjes. Alleen gitaar, bas en drums die met zichtbaar genoegen de boel aan diggelen spelen.
Met Fanio achter de drums, Erik aan de gitaar en Pablo op bas, bouwde het trio doorheen de jaren een stevige reputatie op binnen de Belgische instrumentale riffrock. Na een pauze van zes jaar staken ze in 2022 opnieuw de versterkers in het stopcontact. Nu zijn ze terug met Side A, vijf nieuwe instrumentale composities die alvast weinig belangstelling tonen voor geluidsnormen of menselijke trommelvliezen.
De titel is geen marketingtruc: dit is daadwerkelijk de eerste helft van een toekomstig album. De B-kant wordt nog gebakken. Waarom wachten als je het publiek nu al een portie muzikaal geweld kunt voorschotelen? Een redenering waar weinig tegen in te brengen valt. De hoes heeft trouwens een bijzonder familiaal kantje: we zien de moeder van gitarist Erik die een achterwaartse salto maakt in zee bij Side, aan de Turkse kust. Sommige moeders bakken taarten, andere springen achterwaarts de Middellandse Zee in. In beide gevallen is er sprake van uitzonderlijk talent. Moeder maakt salto, zoon maakt herrie. En de rest van de familie mag het geweten hebben.

Muzikaal blijft Idealus Maximus trouw aan zijn eigenzinnige recept: logge riffs, stuwende baspartijen en drums die niet bepaald van plan zijn om op hun tenen te lopen. De opener Plaza José del Pantano zet meteen de toon. De gitaar klinkt droog, korzelig en compromisloos. Geen opwarmronde, geen beleefd kennismakingsgesprek. Meteen ter zake.
Brother Unit laat de groove wat meer rollen. De bas krijgt voldoende ruimte om de compositie een eigen gewicht te geven, terwijl de drums de zaak met een koppige regelmaat vooruitduwen. Het is precies in die wisselwerking dat het trio zijn sterkte vindt. De muziek heeft iets mechanisch, maar wordt nergens steriel. Met Kobojwordt de riffrockmotor opnieuw aangezwengeld, met een uitgesproken stuwkracht en flirtend met de repetitieve hypnotiek die het genre zo aantrekkelijk maakt. Puppelkeklinkt met zijn titel bijna aandoenlijk, maar laat je vooral niet misleiden door het verkleinwoord. Schattigheid is hier ver te zoeken. De instrumenten zoeken elkaar op, duwen en trekken, en creëren een dynamiek die veel interessanter is dan een zoveelste demonstratie van spierballenrock. Ook Sparrebos, de afsluiter, houdt de aandacht vast met een stevige dosis riffgedreven energie.
Dit drietal weet hoe je met riffs, ritme en dynamiek een verhaal vertelt zonder één woord uit te spreken. Soms is dat zelfs een verademing. Geen grote levenslessen, geen geforceerde maatschappijkritiek, geen zanger die je vertelt wat je moet voelen. Gewoon drie muzikanten die hun instrumenten laten spreken en daarbij niet vies zijn van een beetje muzikale baldadigheid.
Facebook – Instagram – Bandcamp