Op de webpagina van pianist Grégoire Gerstmans staat de volgende quote: “Piano and the innocence of a purified melody” waarmee we in enkele woorden perfect weten wat we muzikaal mogen verwachten van zijn nieuwste album Éternité.
Gerstmans zal het je niet kwalijk nemen als je hem onderbrengt bij artiesten als Nils Frahm, Joep Beving (check de baard) of Ólafur Arnalds, al moet je niet per se naar het buitenland trekken om referenties te vinden. In ons land was het vooral Wim Mertens die het minimalistische pianogenre op de kaart heeft gezet en ook Noah Vanden Abeele zagen we vorig jaar nog bezig aan hetzelfde instrument.
Wat Gerstmans en Vanden Abeele nog gemeen hebben, is hun streven naar een puur pianogeluid wars van effecten en andere toeters, dan wel bellen. Gerstmans probeert op die manier een directheid in zijn spel te leggen die ons met beide voeten in het hier en nu moeten plaatsen. Vertraging is daarbij het sleutelwoord. Dat het er erg rustig aan toe gaat, wordt vanaf opener Just avant la nuit duidelijk. Je zou de muziek dromerig kunnen noemen al lijkt dat dan weer in tegenspraak met wat we enkele zinnen geleden beweerden, dus doe gerust het jouwe met wat we hier allemaal vertellen.
Gerstmans houdt van eenvoudige, korte melodieën en al even eenvoudige begeleiding met de linkerhand. Het resulteert in muziek om met gesloten ogen naar te luisteren, al bestaat de kans dat je dan langzaam in slaap sukkelt tijdens de beluistering van dit album. Erg is dat uiteraard niet, want veel rustiger dan dat kan je uiteindelijk niet worden. Of het ieders kopje thee is, durven we betwijfelen maar dat geldt natuurlijk voor zowat alle muziek die ooit gemaakt is. Heb je nood aan wat verstilling en rust om de batterij op te laden, dan moet je Éternité zeker eens een kans geven.
Grégoire Gerstmans live:
10/10 – Brasserie du Borrinage, Boussu
10/10 – Ochtend showcase @ Music Mania, Gent
14/10 – Brasserie Matin Calme, Sprimont
14/11 – Ochtend showcase @ Stad Leest, Antwerpen
28/11 – Festival de Piano, Visé