Gisèle is de laatste weken niet weg te slaan van onze pagina’s en daar zijn heel wat redenen voor. Het is een talent dat je moet horen, maar natuurlijk is er ook de langverwachte release van haar eerste mini-album Too Much Love To Give waarop zeven (pracht)nummers staan.
Eigenlijk heet ze Joke Verhulst, maar ze vernoemde zichzelf naar haar grootmoeder, een dame naar wie ze opkijkt en in wiens voetsporen ze met plezier wil treden. Gisèle is overigens meer dan een soloproject, maar een groep, ook al blijft de essentie de zielenroerselen van Joke. Diepgravend, maar gehuld in dansbare, zelfs aaibare indiepop, maar zo mooi en zo oprecht gebracht dat je ervan wegsmelt.
Het is een plaat geworden van een dagdromer die misschien net iets te veel piekert. Maar wie weet, is dat piekeren net datgene wat vele mensen tegenwoordig ontbreekt. Het zoeken naar antwoorden, ook al weet je dat die niet zullen komen.
Opener Bad News is een onweerstaanbare oorwurm die je vanaf de eerste seconde omarmt. Gemaakt om heerlijk mee te fluiten en ondanks de donkere titel voel je je er toch gelukkig door. De wereld van Gisèle is er dan ook één van contrasten. Gisèle toont dat de wereld niet per se wit of zwart hoeft te zijn, maar dat je als mens ook best kan functioneren in de grijze zone.
Invloeden hoor je genoeg op dit plaatje, ook al blijft Gisèle vooral zichzelf, ofschoon ze in Salvador de geest van Lana Del Rey laat doorschemeren, al was het maar omdat ook Gisèle weet hoe je weemoedige tristesse moet omzetten naar hoopgevende indiepop met kleine details zoals bijvoorbeeld de synths die bijna op de achtergrond gedreven worden, maar toch het nodige verschil maken.
Een plaat vol uiteenlopende emoties, zo hoor je op Distant Rain haar meer intieme kant met een aangrijpende folksong die perfect aansluiting zoekt en vindt, bij die lange resem artiesten die Adrienne Lenker als de nieuwe heldin van hun generatie zien.
Interlude is zo’n titel die door artiesten vaak gebruikt wordt als nietszeggend tussendoortje. Niet bij Gisèle. Eerder voelt het aan als een climax die je uitnodigt om het plaatje om te draaien, want Too Much Love To Give is uitgebracht op heerlijk ouderwets vinyl.
Op Screen Faces hekelt Gisèle de sociale media. Het liefst van al zou ze in de jaren 70 willen leven, een tijd waarin een smartphone nog pure sciencefiction was. Het besef dat je in deze tijden niet meer sociaal kan functioneren zonder de Zuckerberg-applicaties, maar tegelijkertijd goed wetende dat het afbreuk doet aan de kwaliteit van je leven. Screen Faces is dansbaar en meezingbaar, maar toch met een boodschap die onder de huid kruipt. Typisch Gisèle dus.
Dear Ghosters is de perfecte song om Too Much Love To Give mee af te sluiten. Je mag Gisèle gerust een indiepopprinses noemen, een titel waar ze wellicht zelf moet om lachen, maar toch is het weer compleet anders. Verslavend goed. Iets doet ons denken aan die Judy Garland-film over die ster die geboren werd…