Felt – en dan hebben we het niet over de eveneens steengoede Britse band – volgen we al sinds hun debuut Saturnine. De band is spontaan ontstaan in de Gentse Kinky Star, ook al is het er eentje met internationale allure. Een verdwaalde Limburger, een Duitse frontvrouw en een Amerikaan die de drumvellen naar hartenlust mag kapot mag meppen. In het begin van hun carrière steeds aangeduid als de band waar Koen Castermans van HEISA in zit. De waarheid moet je geen oneer aan doen, maar wie de band reeds aan het werk zag of hen op plaat hoorde, weet dat de twee bands maar weinig met elkaar te maken hebben. Behalve die wall of sound…
Reeds vanaf het begin was het duidelijk dat Felt het soort band is dat de luisteraar in trance wil brengen met een zalvende geluidsmuur. Door de galmende gitaren kom je bijna automatisch uit op shoegaze, maar door de donkere touch (en wellicht ook door het imago van de charismatische Hannah Christina) ook wel wat goth. Of hoe My Bloody Valentine zou klinken mocht je hen laten remixen door pakweg of The Gathering. Hoewel het drietal resoluut voor sterke melodieën kiest, lijkt het wel alsof ze aan ieder nummer een ritueel randje willen geven, wat resulteert in meeslepende muziek. Niet dat dat altijd moet, zo is Phantom Friends vooral een oorwurm eerste klas.
Twee jaar na hun eerste album verschijnt nu hun tweede album Soil & Sky dat opgenomen werd in de Number Nine Studios in Gent. Ondertussen is er veel veranderd. Naambekendheid in Duitsland bijvoorbeeld, maar ook maken ze voortaan deel uit van de Toutpartout-familie, wat voor de nodige perspectieven zorgt. Het drietal stak het nooit onder stoelen of banken dat hun tweede album anders moest worden dan hun debuut. Het geluid is wel hetzelfde gebleven – Felt zal hopelijk altijd als Felt klinken – maar het is duidelijk dat de nummers een grotere gelaagdheid heeft. Het is net dat tikkeltje meer dat Felt tot een complete groep maakt.