Escapisme moet één van de meest gebruikte woorden zijn van de afgelopen jaren. Je terugtrekken uit de wereld waarin je geboren bent. Het lijkt waanzin, maar niet meer dan normaal als je de malaise van vandaag ziet. Een nakende wereldbrand waarbij de fundamenten al in assen liggen of om een leven dat draait rond algoritmes. Om maar niet te spreken over de alsmaar opduikende onverschilligheid. Een mens zou voor minder weglopen. Daarover gaat Weg Van Teruggeweest, het debuut van Domoor.
De band bestaat uit Simon Kremar en Lukas Anthierens. Simon zorgt voor de elektronische beats die heerlijk mijmeren op de minimale levenswoorden van Lukas. Het duo heeft al een hele resem singles uit, maar nu is er dus een heel album.
De stijl is simpel. Spoken word in hiphopvorm met teksten die meer dan één luisterbeurt nodig hebben vooraleer ze doordringen. Ingetogen beats die reflecteren over het leven. Muziek gemaakt door outsiders van het leven die er nooit om vroegen om outsiders te zijn. Gewoon anders zijn, en weten dat je iedere seconde moet knokken om moreel te overleven. We moeten het allemaal doen, maar bij de ene is het al wat makkelijker dan bij de andere.
Weg van Teruggeweest gaat over twijfel en de vastberadenheid om toch verder te gaan. Het probleem bij dit soort releases is dat het niet alleen een inspanning vraagt van de luisteraar – dat is nu eenmaal kunst – maar dat het allemaal wel eens durft te vervelen. Niet bij Domoor. Hun debuut is dan wel niet het soort release dat je opzet tijdens de eerste kop koffie en de boterham met goedkope choco, maar alles is perfect gedoseerd.
Nooit wordt het te zwaarmoedig en als dan toch het moment aangebroken is dat de hersencellen overuren moeten kloppen, zorgen voor Simon en Lukas voor wat luchtige afwisseling, ook al blijft het vooral een cynische bulderlach. Schuddebuiken over je eigen struikelblokken.