Wat hebben cowboys en aliens met elkaar gemeen horen we je denken. Dat we geen flauw idee hebben! Maar het goede nieuws is dat we gelukkig niet zo ver moeten zoeken om hen te vinden en er meteen zowat het beste stonerrock geluid bij te krijgen dat ons landje ooit heeft voortgebracht. Er is namelijk een band uit Brugge met de welluidende naam Cowboys & Aliens en die blaast dit jaar zomaar eventjes 30 kaarsjes uit!
Van cowboys is genoegzaam geweten dat ze een ras apart zijn en aliens blijken als voornaamste karaktertrek te hebben dat ze zich geenszins de les laten spellen door aardbewoners (ooit gaan we daar nog écht heel dankbaar voor zijn durven we wedden). Resultaat van deze samenwerking: Finis Temporum. Ja, we geven toe, ook wij hadden niet verwacht dat cowboys Latijns konden dus de inbreng van de aliens is overduidelijk. Vrij vertaald betekent de titel zoveel als “het einde der tijden”. Wie heden ten dage ook maar een glimp van het journaal ziet, heeft meteen begrepen dat die titel niets te maken heeft met aliens die de wereldorde komen verstoren. Alhoewel. Soit, sombere filosofische beschouwingen gaan ons in deze niet verder helpen dus focussen we op waar het écht om draait: de muziek!
Van een band die dertig jaar lang als toonaangevend in het stonergenre gezien mag worden in ons land – en ver daarbuiten – mag je verwachten dat ze niet zomaar even hun verjaardag in de kijker willen zetten. We kunnen iedereen meteen gerust stellen, Cowboys & Aliens heeft nog geen sikkepit aan power ingeboet!
Opener Life Tree barst vanaf de eerste noot in alle hevigheid los met een riff die klettert dat het een lust is. Op slag begrijp je waarom dit gezelschap al mocht openen voor de groten der aarde in het genre. Mogen aantreden als support voor Queens Of The Stone Age, Monster Magnet of Deep Purple – om er slechts enkele te noemen – het is niet voor iedereen weggelegd durven we denken.
Eerlijk is eerlijk, het is niet allemaal even nieuw wat we voor de kiezen geschoven krijgen op Finis Temporum. Zo is er Vengeance Of The Weird dat reeds in 2024 als stand-alone single verscheen. Er was op dat moment nog in de verste verte geen sprake van een komend album. Niet dat het daarom minder staat op de plaat dan de overige nummers vanzelfsprekend.
Het tempo wordt overal onveranderlijk hoog gehouden waarbij de ene riff nog catchyer klinkt dan de andere. Icy Grip verscheen eveneens eerder als single zodat we toch al enige “voorkennis” hadden van het album. Maar de meest opmerkelijke song is wellicht toch Asteroid Blast. Eentje die we al heel lang kennen want in oorsprong te vinden op A Trip To The Stonehenge Colony uit 2000. Jawel, we worden stilaan oud want wij vinden dat 2000 maximaal een jaar of drie geleden is en geen 26! Asteroid Blast werd vanzelfsprekend in een nieuw jasje gestoken. Volledig opnieuw opgenomen, geremixed en geremastered maar zonder bijkomende tierlantijntjes of zo, een ijzersterk nummer heeft dat ook niet nodig. Dit staat na al die jaren nog zo stevig als de piramiden van Gizeh! Cowboys & Aliens keert ermee terug naar de beginjaren en lijkt daarmee ergens aan te geven dat Finis Temporum de cirkel volkomen rond maakt. We zijn er alleen niet helemaal achter of we hiermee nu blij of verdrietig moeten zijn. Want we hopen dat dit niet het einde der tijden van Cowboys & Aliens betekent! De titel dreigt ons hiermee dus enigszins voor een splitsing te plaatsen, eentje waarbij we het gevoel hebben dat het alle kanten kan opgaan.
We hopen in ieder geval dat het verhaal van Cowboys & Aliens nog niet is uitverteld want wie er na 30 jaar nog in slaagt om te klinken als een roedel jonge wolven, is verre van rijp voor het pensioen! Wie dat de laatste in twijfel mocht trekken: ga kijken naar de albumreleaseshow in Brugge op de dag van de release, 13 maart dus. Lukt het daar niet, geen paniek, voor het einde der tijden écht aanbreekt spelen ze op nog een resem locaties (waaronder Alcatraz).
