De periode van Halloween komt stilaan in zicht hetgeen in dit geval perfect samenvalt met de nieuwste worp van één van de vaandeldragers van het deathmetal genre in ons land: Carnation. Wie fan is van uiteengereten lichamen, bloedende karkassen, rottende ingewanden of skeletten in alle kleuren en maten, kan bijgevolg op meerdere manieren aan zijn trekken komen in deze periode. Carnation levert de perfecte soundtrack bij al dit “moois”. Degenen bij wie de maag al omkeert bij het lezen van bovenstaande beschrijving kunnen we alvast afraden om Symphony In Flesh te beluisteren. De categorie van de bevolking bij wie het hart sneller begint te slaan, het bloed begint te pompen en ogen beginnen fonkelen, kunnen we dan weer enkel aanraden om de vierde langspeler van deze illustere band blindelings aan te schaffen!
Nadat de vorige albums werden uitgebracht onder het toeziend oog van het Franse platenlabel Season Of Mist, nemen de heren het heft voor Symphony In Flesh volledig in eigen handen. Op de vorige langspeler Cursed Mortality kwamen ze op de proppen met een nieuw bandlogo maar nu grijpt het vijftal terug naar het oude, vertrouwde logo. Hetgeen onveranderd blijft, is de brutale, agressieve sound van de band die – typerend voor het genre – bol staat van de snijdende gitaarriffs, snoeiharde strakke drums ondersteund door een pompende bas en uiteraard de hondsbrutale zang (of is het brul) van Simon Duson.
De eerlijkheid gebiedt ons te melden dat we reeds jarenlang fan zijn van de band en destijds met debuut Chapel Of Abhorrence compleet van onze sokken werden geblazen. Dat werd enkel nog versterkt toen opvolger Where Death Lies in elk opzicht zo mogelijk nóg sterker voor de dag kwam. Beide schijven bevatten songs die tot in de eeuwigheid tot onze favorieten binnen het genre mogen gerekend worden. We horen de kritische lezer al denken: “Dit klinkt alsof Symphony In Flesh minder memorabel is”. Wel nee. We durven echter wél stellen dat er in enige mate een vorm van gewenning optreedt. Carnation is eenvoudigweg zodanig goed dat we in die zin niet meer verbaasd opkijken van een topprestatie meer of minder. Het valt enigszins te vergelijken met de prestaties van een topsporter. Was de eerste olympische titel van Nafi Thiam indrukwekkender dan de tweede of derde? We durven denken van niet maar het was minstens wel verrassender. Bevestiging is echter vaker véél moeilijker dan een eerste verrassing. Het is in de muziekwereld niet anders. Enerzijds willen fans steeds weer verrast worden maar anderzijds mag een artiest ook niet al teveel van stijl wijzigen of er worden wenkbrauwen gefronst dat het aantal rimpels in menig voorhoofd niet meer te tellen valt. Om een lang verhaal nóg langer te maken: Carnation komt hier niet plots met nieuwe spitsvondigheden aandraven waarbij we van onze stoel vallen van verbazing of – véél erger – waarbij onze tenen spontaan beginnen krullen van weerzin. Integendeel, de band brengt met verve negen songs die enkel hun vaardigheden onderstrepen.
Dit is death metal zoals het hoort te klinken. Rauw, agressief, brutaal tot op het bot maar niettemin melodieus en boordevol variatie. Alles overgoten met een sausje – correctie – met bloed! Opener Blackmouth knalt meteen de eerste uppercut recht in je gezicht en het gaspedaal blijft de rest van de plaat vol ingedrukt. Misschien wordt er enigszins gas teruggenomen op afsluiter Legacy Of The Forefathers hetgeen wellicht het meest epische en melodieuze is van de ganse plaat. Het vormt dan ook een waarlijk fenomenaal nummer dat hoewel ruim elf minuten durend op geen enkel moment ook maar ergens het idee levert dat het nodeloos wordt uitgesponnen. Carnation is erin geslaagd om technische virtuositeit te koppelen aan pure, brute power. Het is volgens ons een teken van vakmanschap om zowel energiek te klinken als herkenbaar zonder dat het klinkt als dertien in een dozijn. Een ijzersterke plaat alweer van een band in topvorm. En excuseer ons, nu moeten we eerst onze zorgvuldig gefileerde ledematen terug te zien samenrapen.
