Oh wie, oh wie verschijnt daar aan de horizon op een kwakkelbootje? Vooruitgestuwd door dromerige zeecreaturen blaast Kapitein Willemart haar nieuwe plaat leven in door een aangespoelde fles (Bottle Song). Met een wiegeliedje dat ze op een speels badeendje door ons laat opvissen, bezingt ze een positief vertelseltje over afscheid nemen. Best een verrassende keuze om daarmee te beginnen; het zou een perfecte afsluiter kunnen zijn. Of zoals we kunnen zeggen: een vreemde eend in de bijt. Maar dan een goedlachse “Bye!”.
Vanaf dan neemt Camille Camille ons mee in haar melancholische wereldje, waarin de oceanische thematiek en de songkeuzes elkaar naadloos opvolgen. Op La Vente pronkt ze met een indringendheid die haar integere folk buiten de kleine Belgische oppervlakte brengt. Haar stem begeleidt de song terwijl ze gevoelige haren op onze armen streelt, tot het geheel helemaal dreigt te ontsporen.
Wie geboren wordt met zo’n stem weet wat te doen, en wat zijn we blij dat ze dat met de regelmaat van de klok doet op een podium of op een rond, krasvrij object waar muziek cirkelgewijs uitgehaald kan worden. Haar vibraties fonkelen sensueel even hard door het album als de diepwaterwezens uit de film The Abyss. Haar traditionele folk houdt vast aan de roots van Laura Marling, Nick Drake en Alela Diane, maar zonder het americana-geluid.
Camille weerkaatst op het kabbelende beekje als een rijzende ster uit haar vorige oeuvre. Even authentiek als tijdens de coronapandemie met haar prachtige plaat Could You Lend Me Your Eyes. Haar tweetaligheid zweeft door de plaat zoals een paardenbloem waarvan we de pluizige zaadjes met een fluistering uiteenblazen tot een wolk van tintelende, vederlichte pracht.
Toch wordt de continuïteit van het album enkele malen onderbroken voor een vrijwel volledig instrumentaal avontuur op het heerlijk authentieke Piano Song, dat het krakende omgevingsgeluid omarmt, en tevens op Humming Song, waarop ze stemgewijs exact doet waar de titel naar verwijst. Een ode aan de verbeelding die als composities staat als een huis, zonder woorden, maar met gevoel.
In welke taal ze ook zingt, de nummers ankeren zich bij elke luisterbeurt steeds harder vast in onze emotionele navel. Zeker op het chanson-achtige J’ai Rêvé en het minimalistische folkpareltje Dove Or The Devil. Op heel de plaat weerklinken subtiel geplaatste arrangementen die slim gekozen zijn. Camille Camille klinkt als maagdelijke onschuld die geduldig een plaatsje verdient in de traagheid van ons bestaan. Een album dat drijft als een reis op “Duystere” empathie.