Brennt Vanneste kennen we als frontman van STAKE en Klakmatrak, maar ook als een energieke, al te gekke solo-artiest, waarvoor hij zich een extra letter ‘n’ toe-eigent. En toch toont hij zijn andere kantjes in deze monumentale albumtrilogie Collection Of Goodbyes: Escapades, waarvan net het derde en laatste deel verscheen.
Zestien nummers, waarin fragiliteit en emoties een plek krijgen. Intieme songs, die de laagjes van zijn ruwe bolster één voor één blootleggen. En er zitten héél wat persoonlijke laagjes in, geeft hij aan, waarbij ook hij, als muzikant beïnvloed wordt door AI: “We leven in tijden van AI. En vreemd genoeg maakt dat muziek voor mij alleen maar interessanter en uitdagender. Het dwingt me om na te denken over hoe muziek binnenkomt. Wat iemand voelt wanneer die toevallig op een nummer botst. Wat de rol nog is van de kunstenaar. En waarom live muziek misschien belangrijker is dan ooit. Ben ik bang van AI? Absoluut niet. Ik lieg… Soms wel… Commercieel gezien is het niet zo interessant denk ik voor de gemiddelde muzikant of designer. Nog een steek in het hart van de muziekscene, na Spotify, nu ook AI… Het creëert ook wel ruimte, tenminste als je er bewust mee omgaat. Maar omgekeerd: It can destroy your mind as well! Die spanning heeft mij wel beïnvloed. Het heeft me doen vertragen. Doen twijfelen. Soms zelfs minder doen afwerken. Omdat ik net meer begon te zoeken naar imperfectie. Naar iets dat leeft. Naar het gevoel van een performance, in plaats van iets dat ‘af’ is.” In elke track kunnen we dan ook dat ‘ongepolijste’ horen schitteren.
Billy is de instrumentale piano-intro van deze derde escapade. Dat schitterende pianowerk wordt verdergezet in Your Lipstick Traces, waarbij een ondefinieerbaar instrument – wellicht synths die klinken als een blaasinstrument op distortion – de melodie speelt. Het Leven Is Niet Perfect komt dan weer als een melancholisch gezongen ballade, waarin tussen de dromerige strofen ook donker snaarwerk een plek kreeg. “Het leven is als een berg. Alleen ben jij hier niet en ik wel.” Een nummer over alleen zijn. En daar ook schoonheid in vinden.
Anymore klinkt even dromerig, en toch “never the same”, door het fijne ritmewerk en de gitaarlijnen. Brennt fluistert kreunend hoop in, met de verstillende troosttrack I Will Trust The Sky Again. De track gaat over een soort sluimerende depressie, legt Brennt uit: “Iets wat waarschijnlijk meer mensen herkennen dan ze denken. Een gevoel dat stilletjes binnensluipt en plots overneemt. Maar tegelijk zit er veel hoop in. Het licht aan het einde van de tunnel dat gelukkig ook weer terugkomt.”
Never Thought I Would Be Surprised Again. En dat als je dacht dat je ’t allemaal al eens gezien of gehoord had. En dat doet ook de track zelf. Dissonante verbuigingen, die als ontstemde, moody piano’s klinken, zorgen voor verrassingen. Funky drums spelen de hoofdrol in Everything Bends Towards You, dat ook met blazers en strijkers gekleurd werd. De track die daarop aansluit, met een gelijkaardige melodie, verdient een eervolle vermelding van ‘beste titel’, met Keep Insulting Me, You Make Me Feel Important. Het strakke drumwerk zorgt voor een pittig ritmespel in dit instrumentale nummer.
Love Notes In Binary lijkt de geest te verruimen, waarna Tears In Teenage Ink volgt. Kort. Want zo gaat dat ook met tienerverdriet. Allemaal verstillende pianostukken, net zoals het neo-klassieke Grow, waarvoor hij samenwerkte met Celine Gilles. Qua opbouw is You Were My Safe Space enorm sterk, want met niet veel meer dan snaren wordt veiligheid afgewisseld met oplopende angst en spanning.
You Called Me A Monster And Then Became One. Met deze titel hadden we hardheid verwacht, maar ook deze emoties weet Brennt met zachtheid neer te zetten, in een track waarin elektronische waterdruppels als tranen neerkomen. Het slotakkoord klinkt echter verstoord verbitterd! De track met de meest verrassende wending is No One Ever, die zacht start, met wat bevreemdende electro-elementen in en uitmondt in een experimenteel psychedelisch, free jazz slot.
“Hoe graag je je geliefde ook ziet. je vrouw of man van je leven en hoe hard je achter je leven staat, soms kan je toch verlangen naar hoe het vroeger was. Naar verdwijnen. Naar geen verantwoordelijkheden. En dat dat het oké is om soms te voelen.” Zo is het maar zeker, Brennt. En dat zingt hij uit in The Freedom to Disappear.
Zestien nummers die iets kosmisch ongrijpbaars in zich dragen, maar evengoed heel werelds klinken, door de emoties die er in vast zitten. Knappe plaat, als slot van zijn Escapades-drieluik. “Dit is geen einde…Maar wel een afsluiting. En het begin van iets dat er bijna weer aankomt.” Dat klinkt veelbelovend!
Je kan Brennt live zeker aan het werk zien, want samen met zus Janne zet Vanneste zijn tour nog verder, met onder meer Theater Aan Zee (Oostende) in augustus.