Home ReviewsAlbum Reviews BELPOPMUSEUM : FUNKY CHICKEN PT. 2

BELPOPMUSEUM : FUNKY CHICKEN PT. 2

by Luminous Dash

Funk uit België. Het bestaat en het klinkt nog goed ook. Op het album Funky Chicken vind je op twee cd’s obscure Belgische funk-, disco-, latin- en soulnummers uit de jaren zeventig. Wij gingen op zoek naar het verhaal achter de nummers.

OPEN SKY UNIT – Sunshine Star
Een heerlijk soulnummer, met geweldig dansbare begeleiding van saxofoon en een keyboard. Het nummer is afkomstig van het album vernoemd naar de band Open Sky Unit, uitgekomen in 1974. Het album op zich is ook weer een geweldig voorbeeld hoe België er toch keer op keer in slaagt om geweldige muzikanten voort te brengen.
Het album, geschreven door Amerikaanse pianist en zanger Ron Wilson, werd live opgenomen in Luik. Opmerkelijk is dat de drums ingespeeld werden door Micheline Pelzer, de dochter van de saxofonist, Jacques Pelzer. Jacques was een bekende saxofonist die de verschillende stijlen van jazz verkende. Open Sky Unit is een voorbeeld uit zijn fusion periode. Peltzer werkte samen met de groten der aarde: Chet Baker, Toots Thielemans, Francy Boland, …
Een andere opmerkelijke muzikant, die op die album een van zijn eerste verschijning maakte, is Steve Houben. Beïnvloed door familielid Jacques neemt hij de saxofoon op en start samen met hem Open Sky Unit. Later richt hij samen met Henri Pousseur het “Séminaire de Jazz” op aan het conservatorium te Luik.
Dit hele album staat vol geweldige nummers en is in zijn geheel te vinden op YouTube.

PLUS – Gimme Some More of That
Een nummer dat iets meer naar rock neigt, maar toch ook doorspekt is met dansbare funky grooves. Vergezeld door geweldige koperblazers, is het een kleine oorworm. Origineel uitgebracht in 1972 op het album Plus, van de band Plus, bij het Pink Elephant label. Pink Elephant was een van de vier “Elephant” labels opgericht door Dureco. Pink Elephant was gespecialiseerd in Westers georiënteerde pop en rock, Blue Elephant bracht “zwarte muziek” uit, White Elephant legde zich toe op “White Jazz” en Black Elephant op “Black Jazz”. Tegen het eind van de jaren ’70 stopte Dureco met deze onderverdeling, en bracht het allerhande soorten muziek uit op het roze label, later onder een nieuw sublabel.
Plus werd opgericht door Bruno Castelluci, een Belgische jazz/fusion drummer met Italiaanse roots. Hij begon met drummen op zijn veertiende, en toonde zich al snel als een van de meest competente drummers van Europa. In 1962 won hij, 18 jaar oud, de eerste prijs voor jazz drum op het Adolphe Sax jazz festival in Dinant, waarna hij onder de vleugels werd genomen van enkele grotere namen die hem de muziekbusiness van binnen en van buiten leerden kennen.
Castelluci werd een populair muzikant: live en in de studio. In ’74 werd hij de vaste drummer van Toots Thielemans en drumde hij bij het Jazzorkest van de BRT. In ’87 was hij de drummer van het Eurovisiesong festival.
Een andere notoire muzikant die op deze plaat staat, is François Weyer, beter bekend onder de artiestennaam Francis Goya. Goya was songwriter, producer en muzikant. Het best bekend van zijn instrumentale single Nostalgia uit ’75, die een hit werd in verschillende landen en waarvan er miljoenen exemplaren zijn verkocht.
Ook dit album is het zeker waard om in zijn geheel te beluisteren, bij het eerste nummer toont Castelucci direct zijn muzikale kunnen achter de drumkit. Aanraders: The Search, Gimme Some More Of That en Open Letter.

ANDRE BRASSEUR – Funky
Een nummer dat van bij de start een James Brown-vibe heeft, hoe de zang het nummer intelt en tegen het publiek praat, met koperblazers à la JB op de achtergrond. Maar dan komt Brasseur erbij met zijn Hammond en is het nummer pas echt vertrokken. Met zijn orgel draagt hij heel het nummer, samen met een dansbare drum, vergezeld van zang die meezingt met de melodieën van Brasseur. Je kan niet blijven stilzitten.
Is Brasseur dan zo onbekend? Nee hoor, zijn single Early Bird werd zes miljoen(!) keer verkocht, zijn nummer The Kid werd bij Radio Veronica gebruikt als opener voor het namiddagprogramma. Fans van het programma Radio Gaga op Canvas kennen hem ook, hij schreef hier de begingeneriek van.
Je kan hem ook horen bij Vaya Con Dios: hij speelde de belangrijkste partij van What’s A Woman. In de beginjaren noemde hij zichzelf ‘André Brasseur and his Multi-Sound Organ’ maar dat veranderde dankzij een Duitse regisseur in ‘The Golden Organ of André Brasseur’. Toen ze hem vroegen voor een televisieshow in Duitsland, vond de regisseur een houten orgel maar niks, en liet het goud spuiten met toestemming van Brasseur. Hij speelt vandaag nog steeds op een gouden orgel.
Waarom is Brasseur dan niet groter geworden? Zes miljoen verkochte singles, nummers die als radiogenerieken werden gebruikt… waar zit het probleem? Het antwoord is dat Brasseur het geld dat hij verdiende in twee Waalse dansclubs stak: Pow-Pow en La Locomotiv. Die draaiden goed en hij moest zich daar meer en meer op focussen, waardoor hij meer zakenman werd dan muzikant en nog amper tijd had om op te treden.
Aanraders: The Kid, Hold Up, Special 230 en Holiday.

CHICKEN CURRY & HIS POP PERCUSSION ORCHESTRA – Librium
Een van onze minder favoriete nummers op deze compilatie. Librium heeft een aangename groove, maar we hebben het gevoel dat er iets ontbreekt om het geheel compleet te maken.
Het nummer komt van het album Stereo Discotheque dat werd uitgegeven in 1973 bij Music For Pleasure. Chicken Curry & His Pop Orchestra is de Franse marketingnaam voor El Chicles, het zijn eigenlijk dezelfde bands: dezelfde muzikanten, dezelfde nummers, enkel onder een andere naam. Over de muzikanten is weinig terug te vinden, alleen dat de albums geproducet werden door Roland Kluger bij RKM records.
Aanraders: Drums Go Nuts en Malaria Fever.

Brent Van Hout

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More