Het avontuur begon decennia geleden als The Porn Bloopers, maar al gauw kwamen de Antwerpse jongens tot inkeer in gaan ze verder door het leven als Bed Rugs – ook al is het officiële verhaal dat ze andere muzikale wateren wilden bevaren. In 2008 stonden ze in de finale van Humo’s Rock Rally, maar ze zijn nooit echt doorgebroken. Wel leverden ze memorabele – helaas compleet vergeten – plaatjes op zoals hun debuut 8th Cloud dat geproducet werd door Pascal Deweze. Toeval of niet, maar op 6 juni staan ze in De Roma om samen definitief het Metal Molly boek te sluiten.
De band heeft altijd iets gehad met Niels Hendrix. Bijna vijftien jaar geleden namen ze met de man achter Fence een ep op. Nu dus Good Hands op FONS Records, bijna tien jaar na Hard Fun Grand Design waarop maar liefst 26 nummers stonden.
Good Hands kan je het best omschrijven als heerlijk popgerief voor mensen zonder oogkleppen. Tien nummers waarin psychedelica de rode draad vormt. Een paar weken geleden mochten we al proeven van de single The Power Runs Ripe die balanceert tussen Pink Floyd (dat sfeertje en wellicht ook die titel) en Tame Impala (die bijna Bee Gees-achtige stemmetjes).
Laat je niet misleiden door de vrij donkere opener Your Back. Af en toe valt er wel iets duisters te bespeuren op Good Hands of zelfs een ouderwetse gitaarsolo, maar vooral hoor je tien steengoede nummers waarin steeds plaats is voor spielerei, ook al ontdek je in de trukendoos vooral heerlijke popstructuren. Niet dat het viertal er zich ook maar iets van aantrekt wat anderen ervan vinden of denken.
Hapklaar zijn de songs nooit, wel is Good Hands één van de heerlijkste platen van dit moment. Eentje met zin voor avontuur en waarschijnlijk zelfs net iets te avontuurlijk voor de doorsnee muziekfan die verankerd zit in het wereldje van Pommelien. But who cares, Good Hands is gewoon het album dat je door je oortjes wil laten weergalmen op een mooie zomerdag. Ten minste als je goede smaak hebt en Bed Rugs kent. Doen!