We zijn fan van Bear. Voila, dat is dan meteen duidelijk. We gaan ook even duidelijk maken waarom dat zo is. Allereerst kennen we geen enkele band die zo vol overgave op een podium staat als dit viertal. Of het nu een volgepakte zaal is of er staan slechts tien aanwezigen, steeds weer stappen ze zelf compleet uitgeput van het podium. Een band die zich zo opstelt tegenover haar fans, daar hebben wij per definitie een zwak voor. Maar er is uiteraard méér, véél meer.
Bear speelt wat gemakshalve mathcore genoemd wordt. Het lijkt bij momenten chaos ,maar het is perfect berekende chaos waarbij de snoeiharde gitaarriffs met wiskundige precisie worden afgevuurd. Geen spek voor ieders bek ongetwijfeld maar de timing van deze band is eenvoudigweg indrukwekkend. Maar Bear brengt voor ons persoonlijk ook een vorm van melancholie mee. We verklaren ons alweer nader.
Er is – wat ons betreft – het legendarische boek van James Oliver Curwood uit 1916 dat luistert naar de geweldige titel “The Bear”. Het kleinood diende als leidraad voor de verfilming door Jean-Jacques Annaud in 1988. Het verhaal gaat over een berenwelp die na het verlies van zijn moeder wordt geadopteerd door een grote mannetjes grizzly. We gaan hier niet het ganse verhaal vertellen maar het mag nu al duidelijk zijn dat het gaat over verlies, verdriet, wanhoop én doorzetting, hoop. Et voila, daar is voor ons persoonlijk dé link met de band.
Met Anhedonia is die link sterker dan ooit. De vijf songs vormen tegelijkertijd een strijdkreet en een biecht. Het is de muzikale weerspiegeling van jaren die gemarkeerd zijn door ziekte, verlies, onzekerheid en zwaarbevochten doorzettingsvermogen. Voor guitarist James Falck is muziek een soort van catharsis, een vorm van therapie zelfs, voor de extreem zware periode getekend door strijd tegen kanker en ander verlies.
De term anhedonia staat voor het onvermogen om nog enige vorm van vreugde te kunnen ervaren. Een weinig opbeurende titel met andere woorden. Gelukkig durven we stellen dat dit bij deze vijf songs niet klopt. Het is een aanschakeling van onversneden rauwe riffs en beklemmende teksten maar die vooral ook een positieve kracht en vibe uitstralen. Zoals de backings bij Metastic klinken: “I’m feeling quite ok”.
Op de vraag waarom Bear met deze ep op de proppen komt, is het antwoord vrij eenvoudig dat ze wilden weten of een aparte insteek kon werken. De nummers zijn integraal live opgenomen zonder clicktrack of andere hulpmiddelen. Puurder dan dit valt het niet te bedenken. Het presenteert Bear in zijn meest authentieke en kwetsbare vorm. Zoals we bij onze bespreking van single Metastatic al aangaven, is er meer dan ooit melodie te ontwaren en is Bear wellicht toegankelijker dan ooit voordien. En toch blijft alles razend furieus en allesverwoestend klinken.
Wij hebben slechts één probleem met Anhedonia en dat is simpelweg dat de vijf tracks op minder dan 20 minuten voorbijflitsen. Véél te kort naar ons gevoel. Maar tegelijkertijd ergens ook vanzelfsprekend. Dit is een korte en bijzonder krachtige bom die anders misschien minder zou werken. Of Bear op een volgende langspeler op dezelfde manier tewerkgaat, is dan ook iets waarop enkel zijzelf het antwoord kunnen bieden. We kijken er nu al naar uit maar tot die tijd staat Anhedonia hier op repeat! Unleash the Bear!
