Achter Avondkout schuilt Ben Depuydt, geboren in Oostende en tegenwoordig woonachtig in Antwerpen. Die West-Vlaamse wortels laten zich niet zomaar wegpoetsen. Depuydt noemt zijn muziek zelf ‘dialectrock’, een omschrijving die de lading aardig dekt, al zit er meer in deze nummers dan een streekgebonden tongval. Zijn teksten vinden hun oorsprong in gedichten die hij tussen 2004 en 2006 schreef. Over volwassen worden, vriendschap, loslaten en de soms ongemakkelijke confrontatie met jezelf. Oude woorden dus, maar nog lang niet uitgepraat.
Een belangrijke vonk kwam er na een optreden van Siem Reap in 2022, waar de fragiliteit van hun muziek Depuydt niet onberoerd liet. Een gesprek met gitarist Gilles Demolder (ook bij Oathbreaker en Wiegedood) zette hem vervolgens aan het denken over zijn eigen muzikale verleden. Wat ooit op papier belandde, kreeg uiteindelijk een nieuw leven in de studio, samen met drummer en producer Ace Zec, Yannick Dumarey en Fred De Moor. Dat laatste drietal deelt een verleden bij Death Before Disco, en die gezamenlijke achtergrond hoor je terug in de manier waarop de muziek zich rond de teksten plooit. Het resultaat zijn acht prachtige West-Vlaamse postrocknummers over thema’s zoals volwassen worden, vriendschap, afscheid en troosteloosheid, die in een warme rauwheid behoorlijk innemend zijn!
Opener Nazomer lijkt nog wat na te gloeien in het licht van een seizoen dat zijn beste dagen achter de rug heeft. De sfeer is ingetogen, met gitaren die niet zozeer de aandacht opeisen als wel langzaam de ruimte vullen. Ochtenddauw ademt dezelfde broze ochtendstilte, waarin alles even onaangeroerd lijkt, tot de werkelijkheid zich weer aandient. Avondkout heeft geen haast. De nummers ademen, dijen uit en zoeken hun eigen mooie weg.
Vrieë Val… wij willen mee vallen in deze wondermooie, trage track die in de intro, maar ook in de neuriënde zang wat doet denken aan Something In The Way van Nirvana, hoewel de stijl er tegelijk toch ook weer mijlenver van af ligt. De titelsong Orangen, maar ook Herfst en Gemis sluiten aan bij dat gevoel van vergankelijkheid dat als een dunne mist over de plaat hangt. De muziek zoekt de schoonheid niet in perfectie, maar in de kleine rafelranden. Met Voor Oaltied zomer en Levenswandel trekt Avondkout geen deuren dicht. Er blijft iets nazinderen: het besef dat sommige dingen voorbijgaan zonder ooit helemaal te verdwijnen. Een jeugd, een vriendschap, een versie van jezelf die je onderweg bent kwijtgeraakt.
Avondkout serveert geen grootse muzikale revolutie, maar een bescheiden, eigenzinnige verzameling nummers die vooral overtuigen wanneer de gitaren verstillen en de emotie haar werk doet. Een plaat voor wie melancholie niet noodzakelijk wil verdrijven, maar er af en toe gewoon naast wil gaan zitten. Geen grootse gebaren of opgeblazen emoties, wel acht Nederlandstalige nummers die zich nestelen tussen melancholie, desolate gitaren en een warme, ongepolijste kwetsbaarheid.
