Vijf jaar na hun debuut Chasms, volgt Luchtbegrafenis, het tweede album van de Belgische postmetalband Aufhebung. Daarmee krijgen ze van ons alvast de imaginaire Luminous Dash-award voor Beste albumtitel, maar er is meer dan dat alleen…
“De dood en het verzet ertegen.
Ritueel en concrete materialiteit.”
Deze dubbele tegenstelling vormt de conceptuele ruggengraat van het grotendeels instrumentale postmetalalbum Luchtbegrafenis. “Tegelijkertijd bruut schreeuwend en ingetogen luisterend, externaliseert en internaliseert de plaat zijn omgeving met dezelfde kracht.” En net die discrepantie tussen het brute en het ingetogene, maakt dit album zo sterk.
Sebastiaan Wets (gitaar), Simon Neskens (gitaar), Joris Vanschoren (synths, samples, zanf, zang), Mika De Preter (drums, percussie) en August Corthouts (bas, effecten, programming) onderzoeken in zes nummers de tegenstelling tussen leven en dood, groei en verval, door de lens van ritueel. Ze lichten toe: “Het fragiele evenwicht dat inherent is aan de mensheid. Onze grootste kracht en onze grootste zwakte bevinden zich in hetzelfde en tegelijkertijd.”
“Alles wat betekenisvol is, is broos. Wat we koesteren, kan gemakkelijk verloren gaan. Net als de woorden en de goden van weleer, bevinden we ons op een pad van verwaarlozing en uiteindelijk de ontmanteling van datgene wat ons beschut en onze wereld bezielt.”
In alle broze emotionaliteit opent Alle Betekenis Is Broos het album. Droeve tokkels, voorzichtige toetsen, met lucht als beklijvende ademruimte, die even later door melancholische akkoorden ingevuld wordt. Na 2 minuten heerlijk ademen, wordt de levenslucht ons ontnomen, met haakse, stuurse akkoorden, logge drumslagen en triggerende ritmes. Zwaar en verpletterend. Alles en niets ontziend. Geen materie die hier tegen bestand is, met deze sound is alles broos. De tederheid komt terug in een rustig intermezzo, waarbij we spoken words krijgen over de kwetsbare toestand van de natuur. Ook dit intermezzo zwelt opnieuw aan tot een explosieve wall of sound.
“Chips en computerisering evolueren langzaam van een welkome assistent naar een schijnheilige indringer.” Daarover gaat de scherpe track 6502, waarvan de titel verwijst naar de MOS Technology 6502-chip. Een revolutionair microchip, niet omdat hij goed was, maar omdat hij goedkoop was. Hij maakte computers toegankelijk voor het grote publiek. De drums lijken een algoritme te slaan, met virale hardheid, dat af en toe doet verstommen in dreunende soundscapes afgewisseld met een verstillend sonische gelatenheid.
De betekenis achter Dokhma, is al even mooi als het nummer zelf: “In het zoroastrisme wordt het lichaam van de overledene in de Dokhma gelegd om door de natuur te worden teruggewonnen en door insecten en vogels te worden opgegeten. Zonder een religieus kader te promoten, is het nummer geïnspireerd door de zoroastrische focus op het bevorderen van gelijkheid en milieubewustzijn. Waar ons leven vaak is gebaseerd op overmatige landbouw en andere vormen van roofzuchtige uitbuiting, gedreven door hebzucht of een soort defaitistisch comfort, zal onze uiteindelijke dood wellicht een verzoening met de basis van het leven inluiden, door datgene te voeden wat onze omgeving voedt.” De cirkel van het leven verklanken ze in een track die aanvankelijk erg natuurlijk aanvoelt en bijna spiritueel evolueert, met een marcherend ritme van de drums en ijle soundscapes die oplopen tot een uitbarsting, die buitenaards verstoord wordt, waarna het verval hertekend wordt in grimmig vuile, noisy gitaarriffs! Om uiteindelijk uit te sterven in natuurlijke symbiose… de cirkel blijft rond.
Inhoudelijk bouwt Afterlife hier op voort: “De dood markeert het einde van het bestaan, behalve misschien in de zin dat onze stoffelijke resten de wereld die we achterlaten kunnen voeden, net zoals onze uitwerpselen, huidschilfers en haren dat doen. Tijdens ons leven hebben we echter de keuze en worden we soms gedwongen een oud leven achter ons te laten. Deze wereld is de plek waar ons laatste leven zich afspeelt en het is aan ons om er een hemels paradijs van te maken voor hen die er leven en voor hen die na ons komen.” Ook qua klank en sfeer baadt de track in dezelfde sferen als Dokhma, waarbij de tegenstelling tussen hard en zacht sterk (uit)gespeeld
Asphodel verkent de aanvankelijk veelbelovende, maar uiteindelijk ontmoedigende komst van volwassenheid en de comateuze slaap van de kindertijd voor een generatie die schijnbaar zonder hoop is, hoewel dit aan het einde niet definitief lijkt te zijn. De teloorgang van de kindertijd klinkt bikkelhard, gevuld met wanhopige chaos, waar achter de dreunende drums, bas en riffs een oerschreeuw klinkt op de achtergrond.
Bij titeltrack Luchtbegrafenis spreken de woorden voor zich en al even goed de muziek. Zo waar, zo sterk, zo schoon hard.
“Geef mij een mes.
ik wil deze zwarte zieke plek
uit mijn lichaam wegsnijden.
ik heb mij langzaam recht overeind gezet.
ik heb gehoord, dat ik heb gezegd
in een huiverend, donker beven:
ik erken maar één wet:
léven.”
Trage, slepende riffs en hectische, krijsende gitaren, melancholische harmonieën en dissonante dreunende klanken. Een weerspiegeling van een wereld in verval. Schoonheid schuilt in de chaos van een Luchtbegrafenis.
Luchtbegrafenis is digitaal en op vinyl verschenen via het Belgische label Dunk! records en het Amerikaanse label A Thousand Arms.
Een band om zeker ook live te gaan zien!
20/03 – Magasin 4 – Brussel (release show + Huracan)
22/03 – Kavka Oudaan – Antwerpen (+ God Is An Astronaut)
03/04 – Asgaard – Gent (+ Syberia)
14/05 – Dunk!Festival – Zottegem (+ Russian Circles, Pelican, Pothamus…)
21/08 – Down The Hill Festival – Rillaar (+ Ozric Tentacles, Slomosa)
Facebook – Instagram – Bandcamp
