Muziek als uitlaatklep voor persoonlijke ervaringen rond verlies, rouw en pijn is niet nieuw. Het leverde al tal van nieuwe creaties op, nu ook van het nieuwe blackmetalcollectief Achryma. Muzikanten met een achtergrond in verschillende gevestigde waarden binnen de Europese metalscene treden na een intensief creatief proces uit de schaduw met hun debuutep Hollowlight.
Hun identiteit houden ze bewust verborgen, om de focus volledig op de muziek en de boodschap die ze brengen te leggen. J.H. (zang, gitaar), P.J.T. (drums), S.V.L. (gitaar), N.K. (bas) zoeken samen de grens op tussen verstikkende intensiteit en rauwe, melodische melancholie. De tracks op Hollowlight zijn het resultaat van een verwerkingsproces voor hen en kan dit ongetwijfeld ook voor hun luisteraars worden, die met snijdende gitaren, meeslepende atmosferen en rauwe emotionele uitbarstingen, meegenomen worden een beklemmende reis.
De bas en gitaren die Hollowlight openen, lijken als strijkers te worden bemind. Het minnende wordt algauw ingeruild door kracht. ‘Brute’ kracht zou de sonische waarheid van Achryma oneer aandoen, want ondanks hun brutale power, bulkt deze track van een beklemmende tederheid. Drums kloppen pompend tegen de uit wanhoop gedreven vocalen, terwijl verschillende gitaarlagen melodieus versmelten tot een hardheid die raakt.
“Why, why
I walked through fire, not to burn
Let the flames, touch me, to be reforged
every wound reminds me
of what once was
Beneath the ruin, of quiet, days,
lies the past, carved in marrow,
and I still bleed, in the shape,
of your absence.”
De snaren tokkelen ons Descending Nightmares Upon the Weeping Ones in, terwijl ze van bij de eerste aanslag al meteen onrust laten horen. De angst voor verdriet besluipt ons meteen en wordt bevestigd wanneer de track verpletterend openbreekt. Laat ons een muurtje rond onze emoties optrekken en daar de wall of sound voor gebruiken die Achryma hier neerzet. We weten zeker dat ze die emotionele muur slopen, met hun ruwe confronterende zang, vernietigend drumwerk en snaargeweld, afgewisseld met warm breekbare passages om af en toe toch even te ademen, te huilen. Tot alle emoties rauwbloedend mooi en bloot toch op tafel komen te liggen.
Met Hollowlight vervoert Achryma ons naar een plek waar schoonheid en pijn elkaar versterken. “Dit is de soundtrack waarop mijn geliefden in de schaduwkanten van het leven ooit om mijn dood mogen rouwen”, was onze gedachte. Tederheid in zijn meest pijnlijke en harde vorm… Prachtig.
Hollowlight is digitaal verschenen.
