Terwijl het festivalseizoen zich vult met licht en lawaai, zoeken wij de plekken waar het duister nog mag ademen. Waar zwarte klanken niet worden overstemd, maar gevierd. Hier begint de wekelijkse afdaling in het Uitheems Geduister, deze week met nieuws van Mila Mar, Love A.M., Mono Inc., SIIE , Amps Kill, Lovaz en Non Serviam.
Facebook / Instagram
MILA MAR
Mila Mar is een bijzonder Duits project, dat sinds 1994 niet-westerse muziek, dark wave, neoklassieke en folk-elementen blendt tot een geluid dat je doet denken aan de Noordelijke IJszee.
Voor wie zich geen vakantie in verre landen kan veroorloven, er geen zin in heeft, of geen hallucinogene drugs wil gebruiken, biedt hun muziek een bevredigend alternatief.
Bijzonder opvallend is de expressieve zang van Anke Hachfeld, die voornamelijk zingt in een zelfontwikkelde fantasietaal, waarin ook invloeden van Sami joik-zang verwerkt zijn. (“De joik is een zeer oude en unieke vorm van inheemse zang van het Sami-volk uit het noorden van Europa. Belangrijke kenmerken zijn dat men hiermee niet over iemand zingt, maar de essentie van een persoon, dier of plek oproept via klank”, moest onze Wiki-vriend ons even uitleggen.)
Hun label Drylands Records riep hen terecht uit tot ‘sound van de maand’, en dat kunnen we alleen maar toejuichen, dus ga hun werk – van hun titelloze debuutalbum (1997), tot hun meest recente Songs From The Otherside (2025) – zeker (her)beluisteren.
LOVE A.M.
Tijd voor de Liefde, want het postpunk-/ cute wave-project Love A.M uit Oostenrijk bracht een nieuwe single uit. Na Monsters, krijgen we nu I Am Tired als tweede single die hun album Monsters aankondigt.
I Am Tired draait om destructieve gedragspatronen en de strijd tegen een gevoel van hulpeloosheid dat zich steeds herhaalt. Op romantisch vervormde wijze verlangt de postpunkband naar de troost van stagnatie, terwijl ze tegelijkertijd de onbedwingbare drang voelt om zich opnieuw van zichzelf te bevrijden.
We horen de band hier in hun meest aanstekelijke duisternis, in hun meest verontrustende eerlijkheid. Synths hangen als een naderend onweer boven het nummer, terwijl vlijmscherpe gitaren nerveus door de mist snijden. Een speelse newwavetrack waarbij – zonder te verzanden in decoratie – er nog steeds genoeg ruimte is voor monsters onder het bed.
I Am Tired is digitaal verschenen via Numavi Records als teaser voor hun aankomende album Monsters, dat in de komende herfst verschijnt.
Spotify – Soundcloud – Instagram
MONO INC.
Ze speelden vorig weekend nog op Amphi Festival in Keulen en staan vandaag gewoon hier, midden in het Uitheems Geduister met een goede reden. Want twintig jaar geleden vestigde Mono Inc. zich in de scene en bevestigde zichzelf daar als een van Europa’s toonaangevende darkrockbands, met meerdere nummer 1-albums in de Duitse hitlijsten, als we denken aan The Book of Fire, Ravenblack en meest recent Darkness.
Talloze uitverkochte headline-tours, veelgeprezen festivaloptredens en een zeer loyale internationale fanbase, bekend als de Raven Community, maakten hun twintigjarige carrière donkermooi.
De vleugels van de raaf werpen opnieuw hun schaduw over de nacht, want om die twintig jaar te vieren, kondigden ze deze week een nieuw album aan. Op 20 Years of Darkness laten Martin Engler (vocals), Katha Mia (drums, zang), Carl Fornia (gitaar, zang) en Ilja John Lappin (bas, zang) twee decennia muziek horen. Ze selecteerden nummers van 2003 tot 2023 samen met drie gloednieuwe, nog niet eerder uitgebrachte nummers. Met 32 tracks, is het album zowel een viering van de reis van Mono Inc. als een eerbetoon aan de Raven Community.
20 Years of Darkness verschijnt op 27 november 2026 via NoCut Entertainment/SPV en kan je al voorbestellen, als gelimiteerde Fan Box, Silver Marbled triple lp, Black triple lp en dubbelcd.
SIIE
Het Zwitsers/ Duits darkwave- en technoproject SIIE verkent de kleuren van emoties in hun nieuwe single Indigo.
“Indigo is een dromerige reis door rook, vervagend licht en gefragmenteerde herinneringen. Indigo zweeft tussen Frans en Duits en vervaagt de grens tussen verlangen, illusie en herinnering”, vertelt het duo over de track.
Beats en electro versmelten hypnotische zwoel met de woorden “Salon enfumé, des rideaux fermés, la lumière avide. Se faufile dans le vide. Parking parfumé, des vitres cassées, cigarette électronique .Au clic-clac unique …” Sexy en verleidelijk dansen we ons een weg door de knappe indigokleurende videoclip. Het nummer beweegt zich natuurlijk tussen Frans en Duits en weerspiegelt de wisselende emoties die erin centraal staan. In plaats van een verhaal van begin tot eind te vertellen, vangt het fragmenten – gevoelens, beelden en herinneringen die verschijnen en verdwijnen als scènes die half herinnerd worden.
Een dansbaar nummer dat de jaren tachtig – zo’n veertig jaar later – heel hedendaags opnieuw tot leven wekt.
Indigo is digitaal verschenen via Cold Transmission Music.
AMPS KILL
Amps Kill is het brutalistische, experimentele elektronische project van de in Denver gevestigde componist en improvisator Stephen Bailey, die massieve, weloverwogen, strenge en structurele muziek creëert, vanuit zijn klassieke opleiding en een achtergrond in noise en industrial. Monolithisch, confronterend en meedogenloos intens. Hij bracht net zijn gloednieuwe ep Avulse uit.
Zonder tekst leidt Avulse ons door een verhaal. De titels van de nummers geven enige context aan de emotionele inspiratie achter de muziek, maar het is vooral de impact van de muziek die zorgt voor gewicht en druk, die ons overweldigt.
Avulse onderzoekt het idee van het verwijderen van aspecten van jezelf of je leven die je belemmeren in je groei en vooruitgang, net zoals hagedissen, spinnen en insecten hun huid moeten afwerpen om te groeien. Het is een proces dat vaak pijnlijk is, maar altijd ten goede komt. Die pijn vormt de kern van Avulse.
De eerste vier nummers werden eind 2025 als singles uitgebracht en het laatste nummer, Des Pas Sur Les Cendres, rondt het idee af en verbindt ze allemaal. Dat nummer haalt zijn muzikale thematiek uit een pianostuk van Claude Debussy, Des Pas Sur La Neige en breidt het uit, verkent het verder. Hoewel het verdomd goed luisteren is om er iets uit het origineel in te herkennen! Verscheurend hard rauwe ep!
Avulse is digitaal verschenen.
Facebook – Bandcamp – Spotify – Instagram
LOVAZ
Postpunk van bij de buren is altijd leuk om te gaan ontdekken! En hoewel de postpunk-/ darkwaveband Lovaz uit Den Helder (NL) komt, worden hun nummers in het Bosnisch geschreven. De band bestaat uit muzikanten met roots in de Nederlandse undergroundscene van de jaren 90 (Absconded en Makazouri) en focust op een minimalistisch, sfeervol geluid dat vooruitkijkt in plaats van achteruit.
Deze release, voortkomend uit een gedeelde geschiedenis, levert rauwe, melancholische postpunk. Het debuutalbum van Jasmin (zang), Remco (gitaren), Joni (bas) en Jesper (drums) biedt negen tracks vol rauwe Bosnische spoken words, melancholisch onzuivere – jawel, soms ronduit vals gezongen, maar binnen het genre gebeurt dat nog wel eens… – zang, stuwend basgeluid en scherpe gitaren, bijeengehouden door de drums.
De woorden klinken hard, scherp uitgesproken. De muziek erg minimaal. Het is toch even wennen aan deze sound. Een erg uniek geluid, dus zeker even beluisteren.
Het zelfgetitelde debuutalbum van Lovaz is digitaal verschenen en ook op vinyl via het Kroatische onafhankelijke label Geenger Records.
NON SERVIAM
We sluiten in hevigheid af, met het nieuwe album van de anonieme metalband Non Serviams. Niet zomaar metal, want het Franse project weet het avant-garde industrial black metal, darkwave, sludge, cybergrind en barokke invloeden te vermengen.
Gedurft en compromisloos én met een gastoptreden van niemand minder dan Mirai Kawashima (Sigh, The Monster Factory), presenteren ze hun derde album, La Lune Dont Mon Âme Est Pleine.
Vijf jaar na Le Cœur Bat (2021) en meer dan tien jaar na Un Petit Peu D’amour Pour La Haine, is dit nieuwe album een belangrijke stap voorwaarts in de evolutie van de band waarop de sonische en esthetische richting die op Le Cœur Bat werd ingezet, verder uitgebouwd en verfijnd is door jaren van experimenten en artistieke ontwikkeling.
De derde plaat werd een conceptalbum, geïnspireerd op de mythe van Diana en Actaeon. Het album verkent thema’s als het verlangen naar het absolute, het geweld dat daaruit voortvloeit en de melancholie die daarop volgt. Deze ideeën doordringen de composities van het album en geven vorm aan zowel de muziek als de teksten.
Naast de getransformeerde en gekwelde figuur van Actaeon, roept het album ook historische en mythologische figuren op, zoals Émile Henry, de Franse anarchist uit de late 19e eeuw, en de apocalyptische godin Kali, die wordt opgeroepen door een krachtige vocale bijdrage van Mirai Kawashima.
Muzikaal gezien varieert het album van barokmuziek tot cybergrind, sludge, darkwave, industrial en experimentele black metal, en weeft deze invloeden samen tot een samenhangend en compromisloos geheel. Het resultaat is een album dat zich beweegt over een uitgestrekt sonisch landschap, terwijl het een duidelijke artistieke visie behoudt: extreme muziek als confrontatie, catharsis en transformatie.
Zonder twijfel één van de beste metalalbums van 2026! La Lune Dont Mon Âme Est Pleine is digitaal, op cd, cassette en vinyl verschenen via Lay Bare Recordings.
Facebook – Bandcamp – Instagram