Home Belgisch WILLIAM FITZSIMMONS + JOSHUA RADIN Brussel, Le Botanique (16/10/2018)

WILLIAM FITZSIMMONS + JOSHUA RADIN Brussel, Le Botanique (16/10/2018)

by Mark Van Mullem

De bebaarde singersongwriter nam het publiek in Brussel een vol uur mee op diens ontroerparcours. Hielden wij het droog? Amper! Kippenvel en kroppen in de keel maakten zich meermaals van ons meester tijdens dit optreden van deze meester van het bezongen verdriet. Fitzsimmons kon een en ander relativeren met humor, al vroeg je je af of dat niet in eerste plaats was om zichzelf te troosten. En toen Fitzsimmons de Orangerie vertelde hoé graag hj daar was en onze a

De ons niet echt bekende Joshua Radin, al zouden een aantal van zijn liedjes in de serie Grey’s Anatomy te horen zijn, mocht openen voor Fitzsimmons. Deze troubadour, naar verluidt al een goede tien jaar de beste maatjes met Fitzsimmons, wisselde mooie liedjes af met grappige opmerkingen en veel publieksinteractie. Hij begeleide zichzelf daarbij op akoestische gitaar en werd soms bijgestaan door twee muzikanten die hij van vriend William mocht lenen. Wat meteen opviel was de bijzonder mooie stem waarmee Radin gezegend is. De zanger switchte zonder veel problemen van het gewone bereik naar de falsetto. “Ik breng vooral droevige liedjes, zodat jullie alvast goed opgewarmd zijn voor William straks”, waarschuwde Radin ons, al viel dat al bij al nog mee. De echte trip naar droefenis was voor wat later op de avond. Maar Radin had wel gewoon mooie liedjes bij natuurlijk. Zoals I’d Rather Be With YouTodayen Belong of ook High and Low. De Yazoo-cover Only You was bijzonder knap, het aan Bob Dylan ontleende Don’t Think Twice, It’s Alright een weinig overbodig. Hier botste de zachte stem van Radin wat met de song, maar misschien zijn we teveel gewend aan Bob Schuurpapier.

Wanneer William Fitzsimmons haast ongemerkt het podium op kwam gewandeld, was nog niet iedereen terug in de zaal, waar het bloedheet was. Maar van zodra diens karakteristieke warme stemgeluid en akoestische gitaar weerklonken, vulde de zaal zich al gauw. Met If You Would Come Back Home van Fitzsimmons’ eerste ‘echtscheidingsplaat’ The Sparrow and the Crow (2008) was de toon meteen gezet. Beklemmend en mooi, beklemmend mooi. Angela uit de nieuwe plaat Mission Bell, over de tweede huwelijksbreuk, sloot er naadloos bij aan. Al even pakkend als mooi.

“Ik vind het fantastisch hier weer te zijn, ik hou van deze plaats. Ik kom jullie droeve liedjes brengen, en… droeve liedjes!” verwelkomde Fitzsimmons ons, de daad weerom bij het woord voegend met Second Hand Smoke, nu al onze favoriete song van de nieuwe plaat. De warme stem van Fitzsimmons contrasteerde hier mooi met de engelenstem van Allie Moss. Ook in I Don’t Feel It Anymore was die prachtige stem van Moss te horen. “Deze song is al tien jaar oud, toen was ik gescheiden, en… nu opnieuw. Dus dat is ok” had Fitzsimmons deze kippenvel-song ingeleid.

De twee echtscheidingsplaten waren dan wel uitermate aanwezig, er was toch ook plaats voor andere zaken. Bijvoorbeeld die opmerkelijke cover van Sweet Home Alabama van Lynyrd Skynyrd, teruggebracht tot de naakte essentie en prachtig gezongen. “Dat was een van mijn oudere songs. Veel mensen denken dat het een Lynyrd Skynyrd-song is, en weten niet dat van mij is, Lynyrd Skynyrd ook niet”, grapte Fitzsimmons.

Uit het gelijknamige album kregen we het wonderlijke Lions met de slepende melodielijnen en elektronische drums die geloopt werden, electrofolk zeg maar. Never Really Mine ging door merg en been, met opnieuw een bloedmooie chemie tussen de stemmen van Fitzsimmons en Moss. En zo zaten we opnieuw bij dat thema en Fitzsimmons doet zijn verhaal: “Een paar maand geleden kwam een bevriend muzikant naar mijn thuisstudio mee aan mijn nieuwe plaat werken. Na een paar maanden bleek dat hij ondertussen een affaire met mijn vrouw begonnen was. Ik heb de opnames in de vuilbak gekieperd. Ben dan later opnieuw begonnen want, wat moet ik anders”, vertelde de bard. “Tja, en de thematiek, wat had je verwacht? Eigenlijk moet ik toch maar stoppen met echtscheidingsplaten te maken”, vooraleer een hartverscheurend Wait For Me in te zetten. “En het ergste van alles is, dat dit allemaal gewoon waar is” kwam Fitzsimmons terug op dat verhaal achter de plaat.

Nadat we getrakteerd werden op een knap The Fortune en het al even mooie Beautiful Girl, vroeg Fitzsimmons of we nog okey waren. “Don’t go to the dark side, ja, ik weet het daar heb ik jullie al gebracht met die songs van mij”. Vervolgens droeg hij Leave Her op aan zijn ex, “want ze verdient het”. Voordat hij besloot met een pakkend Just Not Each Other bedankte Fitsimmons iedereen: “Dit betekent veel voor mij!”

Wanneer Fitzsimmons onder aanhoudend applaus werd teruggeroepen, was hij zichtbaar geëmotioneerd. “Ok, ik doe er nog een paar, maar ik ga tussen jullie staan” en hij wandelde de zaal in, gevolgd door zijn manager die een microfoonstatief meebracht. Temidden het publiek, achteraan in de zaal bracht hij een adembenemend mooi Passion Play. Daarna riep hij de muzikanten erbij, waaronder ook Joshua Radin en samen brachten ze een beklijvende, ingetogen renditie van Tom Petty’s Learning To Fly. En daar was dat kippenvel weer, wauw!

Het zou ons niet verbazen dat er mensen na de show Fitzsimmons daadwerkelijk zijn gaan knuffelen. Wat als Fitzsimmons plots vrolijke liedjes gaat schrijven, dan werkt het plaatje niet meer, of toch? Door diens persoonlijke demonen te bevechten produceert Fitzsimmons kleine kunstwerkjes.

Copyright foto : Bella UnionDoor 

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More