Home Live WHITE LIES Brussel, Koninklijk Circus (26/11/2019).

WHITE LIES Brussel, Koninklijk Circus (26/11/2019).

by Didier Becu

Kort door de bocht genomen kun je a white lie vertalen als een leugentje om bestwil, en laat ons de Britse band die zich daar naar vernoemd heeft daar meteen maar op betrappen. Een tour die in het teken staat van hun debuut To Lose My Life…dat dit jaar tien kaarsjes op de taart heeft staan heet het. De bittere, en volgens ons de enige waarheid, is dat het niet meer dan een goedkope truc is om het publiek naar de zalen te lokken. Want laat ons eerlijk en wel wezen, alles wat na hun tweede album Ritual verscheen mag gerust gehoord worden, alleen denken de fans net iets te veel aan de hoogdagen van weleer. Terecht, want de Londenaars hebben het niveau (op de hitjes na) nooit weten te evenaren. En zo werd beslist om een rewind te houden. Iedereen weet dat vanaf het moment zo’n beslissing neemt het vet van de soep is. En laat het ons maar op de soep houden, het eerste deel van de set waarin het debuut van naaldje tot draadje werd gespeeld mag je vergelijken met het lekkerste uit oma’s keuken terwijl het tweede gedeelte de smaak had van een oplossoepje. Lekker, maar je weet dat beter bestaat…

Harry McVeigh zingt wel over gebroken zielen, maar zelf ziet hij er net iets te veel uit als een platgestreken popster die routineus, maar vakkundig, zijn ding doet. Naar eigen zeggen voelde het speciaal aan omdat het debuut dat zijn doorbraak te danken had aan het toenmalig internetfenomeen MySpace in Brussel was opgenomen. Altijd benieuwd wat ze in Utrecht of Maastricht te zeggen hebben, maar niets dat de pret kon drukken.

De tien nummers werden één voor één gebracht, met achter hun drie witte neonpalen, net zoals op de cover. Het publiek had er zin in, en bijna iedere song werd met volle overgave meegebruld. Het doet een fan wat als hij beseft dat zijn lievelingsband nog eens het beste uit de kast haalt, want beter dan dit werd het als verwacht niet.

Gitzwarte postpunk (zowat ieder nummer gaat ofwel over de dood of een afscheid) zoals we ze tien jaar hebben omarmd. Een heerlijke flashback van wat toen was, en jammer genoeg slechts mondjesmaat zou terugkeren. In het Koninklijk Circus van hetzelfde versleten laken een broek.

Na The Price Of Love gaf het viertal zichzelf een plaspauze cadeau wat de sfeer in de zaal meteen deed bedaren, iedereen wist sowieso dat we het beste van de avond hadden gehad. De band begon hun tweede parcours met het epische (bijna acht minuten durende) Time To Give uit Five, hun (tja) vijfde plaat. Een groeier zoals dat heet, want na een aantal draaibeurten ben je geneigd om de pathetische onkunde die ze op Big TV en Friends etaleerden te vergeven.

Uit die vijfde haalde Tokyo nog de set, maar jammer genoeg ook het tenenkrommende Morning In LA of hoe postrock simpelweg saaie middle of the road-muziek werd. Het tweede deel van het concert liep parallel met hun latere discografie, zeldzame lichtpuntjes maar ook de onvermijdelijke val in de diepte en dat liet ook het publiek zien die de handen en stembanden nog eens boven haalden voor de afsluiter en perfecte meezinger Bigger Than Us.  White Lies gaf in Brussel een meer dan behoorlijk concert dat bij momenten de perfectie en het kippenvel benaderde, alleen moet het pijn doen om te beseffen dat dit teert op het verleden.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More