Op vrijdag 10 oktober speelde Walrus, de band rond Geert Noppe (Hooverphonic, Yevgueni) een voorstelling voor streekgenoten. Alle aanwezigen kwamen om live ondergedompeld te worden in hun nieuwste album en kunstwerk Gierzwaluw.
Lang moesten we niet wachten om deel uit te maken van de pracht die vanop het podium de zaal infiltreerde. Onder een prachtige, magische gloed van oranje en blauw licht weerklonken de eerste tonen van Toen Hij Even Niet Aandachtig Was Geweest en Blijf Nog Even Onder Water. Ook werden we getrakteerd op enkele van hun oudere singles die niet op Gierzwaluw staan. Daarna kregen we eerst uitleg over de titel van de plaat. Een gierzwaluw is een vogel die steeds in de lucht is, hij vliegt wakker, slapend, etend en zelfs parend in de lucht, wanneer hij stil op de grond zou zitten is het gedaan met hem en kan hij niet meer terug opstijgen. Een heel druk, onrustig beestje dus, dat misschien wel als metafoor kan dienen voor Geert zelf (uitgezonderd van dat paren in de lucht dan).
Gierzwaluw is net als de andere nummers een combinatie van kleinkunst, jazz – door de prachtige, warme gloed van de koperblazers – en ook een beetje poprock. Heel moeilijk dus om hun muziek in een (sub)genre vast te pinnen. Wat ze wel allemaal gemeenschappelijk hebben is de melancholie in de teksten.
Toen de bandleden, Geert Noppe ( zang en toetsen), Pieter Peirsman (gitaar en zang), Maarten Van Mieghem (drum en bas) en Alban Sarens ( saxofoon, koperblazers en keyboard) het applaus in ontvangst kwamen nemen, kregen ze een welverdiende, minutenlange staande ovatie. Walrus heeft ons allen een warme gloed in ons hart bezorgd.