Home Live VILLAGERS Leuven, Het Depot (18/11/2019)

VILLAGERS Leuven, Het Depot (18/11/2019)

by SANDRA REGENT

Wat in 2010 begon als een eenmansband van Ierse singersongwriter Conor O’Brien groeide stilaan uit tot een full band inclusief keyboards en een heuse strijkers- en blazersectie. Van trieste, minimalistische folk naar luchtigere, volumineuzere indiefolk met een subtiel tintje elektronica. Villagers sluit in het Depot hun tour af. De toon wordt alvast gezet met een reusachtig patchwork van het artwork van hun laatste nieuwe album The Art Of Pretending To Swim. De zachtblauwe belichting die doet denken aan een verlaten steegje bij maanlicht. O’Brien mét snorretje en pet en zijn onafscheidelijke akoestische gitaar op de rug.

In deze setting opent de band met het prachtige, delicate Did You Know uit de al even prachtige en compleet ondergewaardeerde ep The Sunday Walker. Het einde van een tour doet ons een beetje vrezen maar dat blijkt niet nodig, de frontman is verdomd goed bij stem en dat typische Ierse accent wordt live nog heerlijker. Het wondermooie Memoir doet denken aan die andere Ierse singer-songwriters Damien Rice en Glen Hansard. Het publiek staat ademloos te luisteren en te genieten. Weetje: frontman Conor O’Brien heeft het nummer geschreven in 2011 voor Charlotte Gainsbourg voor haar album Stage Whisper. De versie van Gainsbourg is iets speelser terwijl O’Brien het nummer intiemer en authentieker brengt.

Bewondering en respect tijdens Everything I Am Is Yours dat sober maar oh zo oprecht aanvoelt. The Soul Serene, van het album Darling Arithmetic uit 2015 is een absolute parel en een regelrechte schande dat deze magnifieke compositie zo weinig aandacht kreeg. Een zachte melodie met die rustige, tedere zanglijn van O’Brien, de dramatische celloklanken die en de opmerkelijke, mystieke kosmische soundscapes die doorheen het nummer waaien maken een blijvende indruk op ons. Dit is één van de mooiste en meest aangrijpende songs die wij de laatste jaren gehoord hebben.

Dan vindt O’Brien precies ergens nog een potje energie want de kabbelende sfeer krijgt een extra boost als hij grapjes begint te maken en dan ook nog eens zijn trompet bovenhaalt in No One To Blame. Het is muisstil in de zaal wanneer Conor deze Ierse ballad zo teergevoelig en eerlijk brengt, met een heldere maar frêle stem die een lichte krak bevat die de tranen doet opwellen op in onze ogen. Conor O’Brien bevindt zich hier op dezelfde eenzame hoogte als Glen Hansard. Majestueus! Dan is het tijd voor nog wat songs van het nieuwe album.

(c) Luminous Dash

Het downtempo Love Came With All That It Brings is meer synthgedreven maar boet niet in aan intensiteit en tederheid zelfs niet bij het herhaaldelijk fluisterende motherfucker in het refrein, dat nog nooit zo lieflijk klonk. In Again vertelt O’Brien over zijn hervonden geloof “I’ve found again. A space in my heart again. For God again. In the form of art again.” De voortstuwende, kosmisch klinkende synthdrum, snijdende meeuwengeluiden en die ongelofelijk opwindende spanningsboog naar een episch hoogtepunt vormen een hoogtepunt. Net als Sweet Saviour dat zijn titel alle eer aan doet. Een dromerig, sfeervol, meeslepend nummer dat een  bitterzoete smaak nalaat. Ook hier krijgen we weer die intense, energieke Hansard-vibe. Kampvuurmuziek op het strand om bij weg te dromen, turend naar ruisende golven in de branding. We zouden er uren aan een stuk naar kunnen luisteren. Vanaf dan wordt de rest van de avond alleen nog maar beter.

Natuurlijk mag het vrolijke kabbelende indiedeuntje van Trick Of The Light niet ontbreken. Het trompetgeschal gaat door merg en been en live komt het nummer nog beter tot z’n recht, het heeft zelfs iets hypnotiserends. De etherische klanken van Long Time Waiting doen een ongekend verlangen opborrelen. De setafsluiter wordt een gouwe ouwe met de neofolk van The Waves. Tevens het meest poppy nummer tot nog toe. De morsecode-achtige soundscapes blijven intrigeren en vocaal neigt Conor O’Brien naar Jake Bugg, rauwer en heser. De synths bouwen op naar een nagelbijtende climax waarbij we even van de wereld, recht de kosmos in gekatapulteerd worden. Bulderend applaus en een kippenvelmomentje.   

In de bisronde krijgen we een mix van melancholie zoals Fool waarbij eternal life in heaven voor de gelegenheid eternal life in Leuven wordt. Charmante man die O’Brien. Of breekbare, dramatische pareltjes Nothing Arrived of Hot Scary Summer. Het ingetogen Courage mag een memorabele avond in schoonheid afsluiten.

Met The Art Of Pretending To Swim toont Villagers dat ze meer kunnen dan wat klassiek folksongs serveren. De nieuwe plaat heeft meer elektronische invloeden en bulkt van de knap doordachte, goed opgebouwde composities, inventiviteit en authenticiteit. Live wordt dit alles nog eens extra gedragen door een goed op elkaar ingespeelde band en de betoverende, vertrouwde stem van Conor O’Brien. Hiermee bewijst de Ier nog maar eens wat een fantastische, getalenteerde singer-songwriter, woordengoochelaar en muzikale troubadour hij is. Een absolute aanrader!

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More