Weekdagen die verwachtingen scheppen in de foyer van De Roma. Geen content creators die mikken op gratuit spektakel. De Roma stroomde vol met nektapijten die t-shirts van bijvoorbeeld The Gories streelden, zorgvuldig getrimde snorren en afgewassen petten die tijdens de optredens samen dansten met omgeplooide effen mutsen. Het beloofde een ware DIY-garageavond te worden die vanaf de eerste noten de poort halfopen zette.
Jerry Lada stapte zelfzeker het podium op en verwelkomde het publiek dat mondjesmaat toestroomde. Met instant oorwurmen waar zelfs een scepticus zich zonder veel verzet aan overgeeft. Alles werd gebracht met pose, talent en vooral veel goesting.
Jerry Lada pruttelt niet zoals een gammel autootje van weleer, eerder gepolijst als een band die zijn sound tot in de puntjes heeft uitgewerkt. Geen rommelige garage, maar lollige teksten en een duidelijke intentie om te behagen. De leadgitaar kreeg een prominente rol en slingerde als een rode draad door de set. Het was een dollemansrit waarbij de “oehoes” vlot uit de uitlaatpijp vlogen en er even vlot werd overgeschakeld, op de tonen van een enthousiast keyboard, richting het einde van een sympathieke set.
Na deze opener werd de toon van de triple bill van Belly Button Records gezet voor een speelse avond waar rommelige riffs menig lichaam deden schudden van geluk. De bands delen niet alleen het label, maar ook de bezetting. Zo stuurt Jasper Suys Jerry Lada als eigenaar en neemt hij soms plaats bij Tuff Guac als bassist. Ook Wim De Busser laat bij de hoofdact van deze avond zijn toetsenwerk spreken. Maar eerst mocht hij met King Dick laten zien aan de bijna volle foyer van De Roma, dat ze de perfecte opvolger waren van Jerry Lada. Dat deden ze behoedzaam met een dromerig walsje uit het debuut New King Dick. Vervolgens werd de poort helemaal opengezet.
De kleine zaal werd compleet begeesterd met heerlijke weirdness en galactische nonsens die de geest van wijlen Frank Zappa of, iets recenter, Ween door de ruimte deden dwalen. De veelzijdigheid van de band gaf sommige songs een bijna episch karakter, zoals bij het psychedelische Wooden Shjips. Wim was minstens even onder de indruk als het publiek en liet meermaals verstaan dat hij overladen werd met liefde. “Ge meugt dansen met de voetjes oep de grond.” Zo gezegd, zo gedaan. Met onder andere The Sex, waar de keys een prominente rol kregen, stegen we allemaal op in een oriëntaalse wolk waarin het dansen ons opvallend goed afging. De avond bleef in stijgende lijn gaan, en Tuff Guac moest nog beginnen.
Rafael Valles Hilario, ook bekend als gitarist bij de gabberpunk van Brorlab, hoefde enkel zijn gitaar om te hangen om de temperatuur nog een paar graden op te schroeven. Waar Jerry Lada netjes de lak had opgeblonken en King Dick het universum had opengetrokken met kosmische kuren, gooide Tuff Guac de ramen wagenwijd open en liet een zinderende tocht door de foyer razen. Ze gingen stevig van start met I Can’t Whisper en Cannibal Haze uit hun laatste album I Want It Too.
Een mooie, uitgebalanceerde set met songs uit hun hele oeuvre. Strakker dan strak passeerden geweldige versies van I’m a Vegetable en de cover Sittin’ on the Dock of the Bay. Ondanks enkele abrupte eindes deed geen enkele song onder voor de rest. Ze speelden met een snedige urgentie die deed denken aan de herhaalde luisterbeurten van de Children of Nuggets-box. Tegen het einde was alle energie opgebruikt, maar de riffs, de schurende gitaren en het subtiele gefluit deden onverminderd hun werk.
Tuff Guac nam de opgebouwde spanning van Jerry Lada en King Dick en perste die samen tot een pittige, compacte finale. Een perfect rammelende sixties revival op een doordeweekse woensdag. Wat wil een mens nog meer dan een paar pintjes en een dankbaar dansend publiek?