Home Live THERAPY? Leuven, Het Depot (23/10/2018)

THERAPY? Leuven, Het Depot (23/10/2018)

by Mark Van Mullem

Er zijn nog zekerheden. Zo weet je dat telkens wanneer Therapy? ergens optreedt, het Ierse trio dat vol overgave doet en zich dus volledig smijt. Dinsdagavond 23 oktober 2018 in een hopeloos uitverkocht Depot was dat niet anders tijdens een stevig feestje waarbij vele klassiekers, en maar liefst acht van de tien nieuwe songs met brio door de zaal geknald werden.

We hopen dat de vele moshers en pogo-ers er niet té veel blauwe plekken aan overhielden. Zelf waren we iets voorzichtiger, al was stilstaan sowieso géén optie.

Over het nieuwe album Cleave zijn de meningen verdeeld; sommigen vinden het een gewéldige plaat, anderen vinden ze maar zozo. De overduidelijke, bewust gekozen muzikale verwijzing naar het iconische album Troublegum (1994), is dan misschien wel het belangrijkste argument bij zowel voor- als tegenstanders. Beide albums, vormden ook de ruggengraat van de live-set dinsdagavond. Dat bleek een strak plan, de mix van de acht Cleave-songs, zeg maar de oudere broertjes en zusjes uit Troublegum en enkele andere krakers uit nu al dertig jaar Therapy? werkte gewoon fantastisch. Zelfs de grootste criticasters van de nieuwe plaat zullen moeten toegeven dat de live-jasjes van de Cleave-nummers strak zitten en klinken.

Met een kolkend Wreck It Like Beckett werd de set op gang getrapt, en na een sneer aan het adres van ene Donald Trump, volgde een niet minder heftig en strijdvaardig Kakistocrazy. “We zijn hier wel voor een tijdje vanavond, we gaan natuurlijk heel wat songs uit onze nieuwe plaat spelen, maar jullie krijgen ook alle knallers van vroeger”, beloofde frontman Andy Cairns, de daad bij het woord voegend, met, ja dan al, Die Laughing. De toon was gezet en vanaf dan ging het verder in stijgende lijn. Het grootste deel van de eerste vijf rijen in de zaal was dan al omgevormd tot gigantische mosh pitt. De band genoot daar ook wel van en loste onverstoorbaar nog meer salvo’s uit Troublegum en Cleave.

ScreamagerUnbeliever en Trigger Inside klonken haast urgenter en gemener dan in 1994 en hoe subliem was Turn niet? Toen werd het publiek écht ‘zot’! In de bisronde serveerden de Ieren ons dan nog machtige mokerslagen met Knives en Nowhere.

Natuurlijk, Therapy? vergeet déze klassebakken nooit, werden we ook nu vergast op een formidabel Opal Mantra, een  fantastisch Teethgrinder en een niet minder urgent en fenomenaal Potato Junkie waarbij de massa gewillig de frase “James Joyce is fuckin’ my sister” meebrulde, afgewisseld met “Neil, Neil, drunk like a Motherfucker”, voor de drummer Neil Cooper die jarig was. Cairns had ook aan de Leuvenaars gevraagd wie Cooper mee wou nemen naar wat café’s, na de show van de band. Benieuwd of dat plan gelukt is.

Andy Cairns had Screamager opgedragen aan elkeen in de zaal en Callow, de eerste single uit Cleave, was voor Triggerfinger. “Ja, het zijn écht vrienden”, benadrukte Cairns.

We waren bijzonder aangenaam verrast met het haast poppy, nou ja, Lonely, Cryin’, Onlyuit het album Semi-Detached (1998) in de set. De plaat Infernal Love, uit 1995, toen de band eventjes heel ‘groot’ was, werd bezocht met een vurig Stories, dat voor de bissen opgespaard werd en een iets ‘makker’ klinkend Misery, en ook Diane, het enige rustpunt in de set vol heerlijk gitaargeweld. Andy Cairns en bassist Michael McKeegan zongen in duo over de strijkers die op tape stonden. Goh, dan hadden ze voor ons part de song toch mogen spelen zoals Hüsker Dü dat destijds zelf deed: hard, gemeen en snel.

Behalve de gekende Hüsker Dü-cover kon ook Isolation van Joy Division niet ontbreken natuurlijk, die flard Breaking The Law van Judas Priest hadden we eerlijk gezegd niet zien aankomen, al prijkt die ook wel op de expanded edition van Troublegum. Knap!

Met 8 van de 10 nummers op het album in de set, werd Cleave dus bijna volledig gespeeld. Zo hoort dat ook als je toert met een nieuwe plaat onder de arm: die nummers live spelen, en dat mooi afwisselen met publieks- en eigen favorieten. Cairns & co weten wat ze doen!

De band liet niet na, het publiek in dit land, en Leuven uitvoerig te bewierroken en bedanken. “Fuck Brexit, build bridges, not walls. Fuck the British Government”, ook dat wou Cairns nog even kwijt.

Therapy? speelt misschien niet meer in de hoogste divisie van het grote rock ’n roll circus, ze zetten nog steeds hyper-vitale en omnipotente shows neer, knallen aan 100 per uur, en gaan met dat geel krom stuk fruit. Dat was niet anders, dinsdagavond in Leuven. Geweldig feestje.

Copyright foto: Therapy?

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More