Home Live SMASHING PUMPKINS + FANGCLUB Antwerpen, Lotto Arena (10/06/2019)

SMASHING PUMPKINS + FANGCLUB Antwerpen, Lotto Arena (10/06/2019)

by Bart Verlent

Billy Corgan heeft dan toch zijn gigantische ego opzij moeten zetten en bekennen dat hij het meest succes had met de originele Smashing Pumpkins. En dan spreken we nog van de eerste drie albums want vanaf Adore begon het al serieus fout te lopen. De sound werd bombastischer en de platen sloegen niet meer aan.

Gevolg D’Arcy Wretzky en James Iha verlieten het zinkend schip, drummer Jimmy Chamberlin hield het nog het langste vol. Corgan maakte nog een paar platen onder de naam Smashing Pumpkins zonder veel succes. Ook zijn soloplaten en zijn nieuwe band Zwam (samen met Chamberlin) maakten weinig indruk.

Vorig jaar kondigde Corgan dan een reünie tour aan van Smashing Pumpkins. Zonder D’arcy die echt niks meer te maken wil hebben met Corgan. Het trio aangevuld met James Schroeder nam ook een nieuwe plaat op met de bombastische titel Shiny And Oh So Bright, Vol. 1/Lp, No Past, No Future, No Sun. Op deze nieuwe schijf blijft weinig over van de magie die we in het verleden bij de band terugvonden. Geen slechte plaat maar echt straf werk was er niet op terug te vinden.

Met weinig verwachtingen trokken we dus naar de Lotto Arena. Het voorprogramma werd verzorgd door Ierse band Fangclub, die nog heimwee heeft naar het grungetijdperk en dan maar zelf hun eigen grunge geluid maken. We kunnen kort zijn over deze vier kerels: ze maken flauwe grunge met rifjes die ruiken naar Nirvana. Eigenlijk zijn deze Ieren gewoon een flauwe Nirvana kopie zonder ballen. Voor wie interesse heeft in Fangclub, ze brengen volgende maand een nieuwe plaat uit maar we weten sowieso al hoe die gaat klinken met hun “back to the 90’s” geluid.

Na deze flauwe kopie was het tijd voor het echte werk. Op het podium werden drie reusachtige figuren opgeblazen die weggelopen leken uit een Tim Burton film. In het begin van de set waren ze nog vrolijk gekleurd maar in het midden van de set werden ze omgedraaid en toonden ze hun donkere zijde…

Klokslag 21u verschenen de Pumpkins op het podium aangevuld met de Australische singer-songwriter Katie Cole aan de keyboards en de backings en soms ook met akoestische gitaar. Op de bas Jack Bates, de zoon van Peter Hook (New Order/Joy Division) en Schroeder op tweede gitaar.

We kregen een set die een dikke twee uur duurde met veel klassiekers. De Pumpkins weten blijkbaar maar al te goed wat hun beste nummers zijn. Openen met Siva en Rhinoceros uit Gish en daarna nog groter vuurwerk met Zero is wel mooi teren op het verleden en dat werkt prima natuurlijk. We krijgen maar drie songs uit de nieuwe plaat, ook daar weten ze dat dit geen meesterwerk is.

Billy Corgan was in het verleden niet altijd even stemvast maar we moeten eerlijk toegeven vandaag klonk hij perfect. Okay, zijn Adams Family look is er wat over maar de mans stem was in goede doen, ook deed hij soms pogingen om contact te zoeken met het publiek en deed hij zelfs enkel danspasjes, vooral tijdens Ava Adore. James Iha verzorgde de praatjes tussen de nummers en hij bracht ook een cover, Friday I’m In Love van The Cure, leuk maar of we daar op zaten te wachten is een andere vraag.

Hoogtepunten waren voor ons: Eye (een pareltje uit de Lost Highway soundtrack), Bullet With Butterfly Wings, een magistrale Disarm, 1979, Cherub Rock, Tonight Tonight en Today natuurlijk. Helaas waren er ook mindere momenten, The Spaniards uit Corgans solo plaat is zeker geen meesterwerk dat werd gevolgd door Aeroplane Flies High (wat ooit op een verzamelbox terug te vinden was, ook geen echt hoogtepunt uit hun oeuvre) gevolgd door het ingetoven To Sheila wat de band liet overlopen in de Pink Floyd cover Wish You Were Here, dat was blijkbaar het teken dat er massaal veel volk naar de bar trok.

Na dit dipje kregen we nog een stevige brok als afsluiter met Alienation, Today en Muzzle. We kregen nog een bisronde voordat we Happy Birthday voor Jimmy Chamberlain hadden gezongen, als enige bis werd nog Hummer de zaal ingegooid.

Smashing Pumpkins brachten een knappe, afwisselende set, enkel spijtig van het dipje en de flauwe covers. Maar voor de rest kunnen we niks opmerken op deze opmerkelijke show. De hoop is in ieder geval gegroeid dat er ooit toch nog eens een echte goede Pumpkins zal komen.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More