Home Live SAM FENDER Brussel, Ancienne Belgique (25/02/2020)

SAM FENDER Brussel, Ancienne Belgique (25/02/2020)

by SANDRA REGENT

The Pale White

Een jonge indierockband uit Newcastle verzorgt het voorprogramma van die andere Brit Sam Fender. Eerlijkheid gebied ons om te zeggen dat we pas halverwege hun optreden toekwamen en nog een stuk van het onstuimige Polaroid konden meepikken dat meteen onze aandacht kon trekken én houden. De zaal van de AB zat op dat moment praktisch vol van boven tot onder. Aan het applaus te horen kon het aanwezige publiek het Britse trio duidelijk ook appreciëren. Het gitaarwerk van de band laat een aangenaam visitekaartje achter en de gemoedelijke stem van Adam Hope maakt het plaatje af. Fans van The Amazons zullen The Pale White ongetwijfeld ook smaken. Bij ons blijft live vooral het briesende Swim For Your Life hangen: een vette brok energie, indie met een goeie scheut punkrock. Een ideale start van de avond en een fijne ontdekking die we in het oog gaan houden.

Sam Fender

En dan is het tijd voor de Sam Fender, de muzikale revelatie waarvoor we in grote getallen naar Brussel afzakten. Het gaat hard voor de jonge Brit sinds de release van zijn eerste single Play God een kleine drie jaar geleden, dat ondertussen de soundtrack van FIFA19 haalde.

Een resem singles en de ep Dead Boys volgden in 2018 waarvan That Sound zijn grote doorbraak betekende en hem een plaats op de lijst van BBC Sound of 2018 bezorgt. Uiteindelijk verschijnt in 2019 zijn debuutalbum Hypersonic Missiles die gepaard ging met een uitgebreide tournee. Het levert het hem de BRIT Critics Choice Award 2019 op. Enkele maanden geleden stond hij in een uitverkochte La Madeleine. Sindsdien lijkt zijn populariteit alleen maar te groeien. Vandaar dat hij vanavond in een, alweer, uitverkochte AB staat en wij mochten ons onder de gelukkigen prijzen. Het decor is sober, een doek met in het groot de naam Sam Fender (alsof we zijn naam zouden vergeten zijn) met daaronder een kunstzinnige tekening van de band en sobere maar effectieve belichting.

Sam Fender AB (c) Luminous Dash
Sam Fender AB (c) Luminous Dash

De tegenstrijdigheid van de melancholische zanglijn en het opgewekte ritme in opener Will We Talk komt live mooi tot z’n recht. Het springerige ritme nodigt al onmiddellijk uit tot…springen! Het refrein is een meezinger van formaat: “If you dance with me darling, if you take me home, will we talk in the morning?”  Een oneliner van formaat en een veelbelovend begin van de set. Gevolgd door het opzwepende Millenial dat live nog beklijvender aanvoelt. Ook Greasy Spoon klinkt scherper en intenser dan op plaat. Enkele gitaarwissels later serveert hij een grandioze versie van een ouder nummer dat niet op het album staat: het epische Hold Out lijkt zo zijn weggelopen uit de jaren tachtig vanwege de dromerige melodie, theatrale zanglijn en de sublieme sax-outro.

Het publiek was tot nu toe relatief rustig maar lijkt wakker geschud te zijn. Met het sprankelende, aanstekelijke All Is On My Side, een kruisbestuiving van Fleetwood Mac en The War On Drugs, zien we rondom ons niks dan gelukkige gezichten en heen en weer wiegende toeschouwers met volle teugen genieten. Fender haalt moeiteloos alle noten met een zuiverheid waar menig zanger geld voor zouden geven. Het knappe duel tussen de strakke gitaren en de exotische saxofoonklanken bezorgt ons koude rillingen in een bloedhete concertzaal. Het eerste hoogtepunt is een feit!

Sam Fender AB (c) Luminous Dash

De jonge Brit bezondigt zich regelmatig aan iets teveel grappig gekeuvel waardoor de sfeer regelmatig stilvalt. Gelukkig maakt hij dat goed met pareltjes zoals het meeslepende The Borders waar de invloeden van The War On Drugs en zijn grote idool Bruce Springsteen duidelijk hoorbaar zijn. Die laatste al was het maar vanwege de  Clarence Clemons-achtige saxgeluiden. Tijdens de schrille gitaar-outro wordt het eventjes stil in de zaal om daarna een oorverdovend applaus te horen weerklinken.

Het wanhopig gezongen The Dead Boys verraadt opnieuw de bewondering van de zanger voor The Boss. Fender schreef het nummer naar aanleiding van een aantal zelfmoorden van vrienden in zijn thuisstad North Shields. De song start ingetogen, bouwt geleidelijk op en explodeert naar het einde toe met een bombastische geluidsmuur als resultaat. Dit is het soort lied dat live pas écht tot z’n recht komt. We zijn lichtelijk van onze melk. Het pittig gekruide Spice doet daar nog een schepje bovenop. Voor ons kan de avond niet meer stuk.

Het machtige Play God is live niet minder dan fenomenaal. Die heerlijk zware, dreigende baslijn, scherpe gitaarriffs en die expressieve, loepzuivere stem van Fender zijn live echt wel schitterend. We zijn de tel van het aantal hoogtepunten al lang kwijt. Titelsong en radiohit Hypersonic Missile doet wat het moet doen en sluit hiermee een gevarieerde, ontwapenende en indrukwekkende set af.

De singer-songwriter geeft op zijn typische charismatische manier aan dat dit natuurlijk niet echt het laatste nummer was maar dat het aan ons ligt of er nog een encore komt. Hij grapt dat het zijn ego wel zou kwetsen als we niet om meer zouden brullen. Meer heeft het publiek niet nodig om te blijven joelen en  Fender komt alleen het podium terug op met zijn gitaar voor het breekbaar mooie Leave Fast en het pakkende White Privilege dat ons een krop in de keel bezorgt.

Leave Fast wordt ingeleid met de boodschap dat Nigel Farage ‘a fucker’ is en dat ze helemaal niet bij ons wegwillen. Het is niet de eerste keer en ook niet de laatste keer dat Fender zulke uitspraken doet als bindtekst. Ook in zijn sociaal bewogen songteksten steekt hij zijn mening niet onder stoelen of banken. Getuige Poundshop Kardashian, een aanklacht tegen de celebrity-cultuur en de buitensporige idolatrie van beroemdheden. Het typeert hem: een alledaagse, charmante, zelfbewuste jongeman met (nu nog) twee voeten op de grond.

De vraag om een selfie van een overenthousiaste fan vooraan vangt dan ook bot met het kordate: “There are too many phones at concerts”. Ondertussen terug vergezeld van zijn band is het de beurt aan Saturday.  Een zwoele, lome meezinger die ons doet verlangen naar het weekend. Doorbraakhit That Sound klinkt tijdloos en bevestigt alleen maar dat het terecht een grote hit is en met een geslaagde versie zonder al teveel extra toeters of bellen, van zijn grote voorbeeld Dancing In The Dark wordt de sfeervolle avond in schoonheid afgesloten.

The Boss evenaren doet hij niet, we betwijfelen of iemand dat ooit zal kunnen. We zagen wel een beloftevolle ‘light’-versie van een nieuwe generatie aan het werk met solide en oprechte (indie)rock voor het grote publiek. Of hij hetzelfde succesvolle en imposante traject zal afleggen als zijn idool kunnen we niet voorspellen maar we wensen het hem in elk geval toe. We zien Sam Fender en zijn band vermoedelijk wel verschijnen op de zomerfestivalaffiches. Ons advies: niet twijfelen, gewoon gaan!

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More