Home Festival Rock Werchter (05/07/2018)

Rock Werchter (05/07/2018)

by Luminous Dash

Een verslag van Werchter maken is een uitputtingsslag. Werchter is een topfestival qua organisatie en programmatie. Iedereen kiest zijn programma en maakt zo zijn eigen line-up. Soms wordt die keuze deels door het lot bepaald. Luminous Dash was er er de volle 4 dagen bij en ondervond dat deze Werchter-editie legendarisch was door de hitte, het voetbal en de super line-up. Dit jaar waren er 4 podia dus was kiezen soms ook verliezen. Zet u schrap voor ons verslag van de eerste festivaldag.

Klub C 14:20 – 15:00   Kali Uchis

Het was half drie ’s middags toen Kali Uchis het Klub C podium mocht openen. Het voelde aan alsof het ’s morgens vroeg was, want er was precies weinig volk. Schijn bedriegt, ook als het maar halfvol was, stond hier veel volk. Door allerlei logistieke problemen bij camping The Hive was er wat vertraging zodat het kamperende publiek omstreeks het aanvangsuur niet op het terrein was geraakt.

Kali Uchis liet het niet aan haar hart komen. Ze zag er sexy uit op stilletto’s met een gele outfit die haar lange benen onverhuld lieten. Vanaf de start van het optreden weerklonken zuiderse ritmes doorheen de Klub C: reggae, bossa nova…. Uchis is één van de zangeressen die ook bij Gorillaz op het podium komt, dus de dame weet een massa te entertainen. Sensueel heupwiegen en twerken, het werkte fantastisch op die loungemuziek met zuiderse ritmes.

Voor ons was de muziek een ontdekking, maar niet zo voor de vele jonge mensen rondom ons. Ze scandeerden elk woord mee. I know what I want… We zagen punksters, metalchicks en modepopjes verbroederen in deze muziek. Een eerste mooi moment van de dag. 

The Slope  15:20 – 15:55  Otzeki

Otzeki… bij het begin van het optreden werd ons verklapt dat de naam eigenlijk niets betekent. De mannen waren op zoek naar een groepsnaam die origineel klonk en omdat Bukkake al was genomen, kozen ze Otzeki. Wellicht is het een beetje in het belachelijke getrokken, maar het geeft ook wel een beetje aan wat voor band dit is. Het lijkt wel het lokale hobbyclubje van 2 jonge Britten die wel wat zagen in het rock ‘n roll-circuit en dus wat muziek bedachten die hen de wereld rond kan brengen.

Otzeki’s keyboard player Joel Roberts en zanger/gitarist Mike Sharp die zijn gitaar eigenlijk vooral als versiering gebruikt. De ene ziet er uit als een seutige chiroleider, de andere als een half verwijfde voetbalhooligan met een serieuze hoek af. Hij is ongetwijfeld een gesel voor modebewuste mensen, want zanger Mike paradeert rond in een Hawaii-hemd dat vooraan in een knoop zit met daaronder een trainingsbroek van Adidas en een soort combatboots. Maar het gaat niet over de looks natuurlijk, wel over de stem.

En zingen dat kan hij soms met een kopstem zoals bij de Beach Boys, maar andere keren pakt ook uit met een oerschreeuw zoals we die ons ook soms herinneren van de shows van The Doors. De zanger heeft duidelijk goed gekeken naar die beelden en slaagt erin om met evenveel flair als Jim Morrison zingend tussen