Home Live RAMMSTEIN Brussel, Koning Boudewijnstadion (10/07/2019)

RAMMSTEIN Brussel, Koning Boudewijnstadion (10/07/2019)

by Wout Meganck

Rammstein is zonder meer een fenomeen in de muziekwereld. Dinsdagavond was er de eerste van twee uitverkochte megashows. Allereerst was er die in het Koning Boudewijn-stadion, en volgend jaar komen ze met diezelfde show nog eens terug naar Oostende. Ook deze raakte op minder dan een kwartier uitverkocht, en dat terwijl er daar maar liefst 100.000 man naar binnen kunnen. Fe-no-me-naal.

België is geen alleenstaand geval, overal waar de Duitse shockrockers voorbij komen, raken de kaartjes in een mum van tijd uitverkocht. Ook hun clips worden steeds met heel veel tam-tam, vanaf de eerste dag, door miljoenen mensen op speciale kanalen via YouTube bekeken. Fans van gevestigde waarden zoals U2 en Metallica zullen het ongetwijfeld blijven ontkennen, maar de Duitsers steken deze bands meer en meer naar de kroon als het gaat om supergrote producties, en dat met muziek die binnengaat als zoete koek. Hun shows zijn zo overdonderend, dat de muziek net geen bijzaak wordt.

Die-hardfans zal het worst wezen wat de goegemeente van hun idolen denkt. Zowat iedereen, jong en oud, was in het stadion getooid met een zwart t-shirt met daarop de witte letters van hun favoriete band.

Niets was aan het toeval overgelaten. Om er bijv. te geraken moest je Waze gebruiken en “Rammstein Brussels” ingeven en zo kwam je via allerlei vreemde wegen uiteindelijk op de snelst mogelijke manier aan de parking waar het vandaar in één lange kolonne richting stadion ging.

Eens aangekomen werden we keurig gescheiden. Je had enerzijds de mensen die wat zwakker waren, en die mochten naar de tribunes, mooi afgescheiden met tralies. Daarnaast waren er de sterkere exemplaren die naar het middenplein mochten. Wie de juiste papieren had en de uiterlijke kenmerken wou dragen mocht zelfs naar een aparte zone: de mythische Golden Circle.

Het podium alleen al was een kunstwerk op zich. Centraal in het midden was er een groot scherm waarop, bij de start, het Rammstein-logo als een vlag zou worden gehesen. Helemaal bovenaan stond een vuurkorf. Links en rechts waren er een soort propellers te zien die met beweegbare spots waren uitgerust. Het podium bestond uit een soort van maanlandschap met niveauverschillen. Op het middenplein zelf stonden ook nog vier pilonen met daarop telkens eveneens een vuurkorf. Helemaal in het midden was er een tweede podium waar het duo Jatekok een intro speelde. Het was ons overigens zo goed als helemaal ontgaan dat daar überhaupt iemand zat. Op het podium stonden gemaskerde fotografen en een stagemaster die, helemaal in het zwart inclusief diens gezicht, weggelopen leek uit de cultfilm Iron Sky.

De aanblik daarop alleen was al indrukwekkend, en toen waren de gladiatoren nog nergens te bespeuren! De drummer was de eerste die neerdaalde, terwijl zanger Till helemaal als laatste kwam. Vanaf het moment dat hij ten tonele verscheen, begon de menigte “Rammstein” te scanderen. Heel grotesk, maar ook gemeend. En dan… je weet dat het gaat komen, maar toch ook weer onverwacht: een loeiharde knal, net alsof een bom die op de luifel boven de drummer gedropt wordt, gevolgd door heel veel zwarte en witte rook.

Het was duidelijk dat oordopjes geen luxe waren. Simultaan begonnen ook de vuurkorven te branden. En de band zette Was Ich Liebe in. Oh ja, en er waren ook nog steekvlammen links en rechts vooraan. En geloof ons, die waren zéér warm. Als er al wat motregen uit de hemel dwarrelde dan verdampte die instant boven het Koning Boudewijn-stadion!

De trend was gezet: een groteske klank en nummers die in een razendsnel tempo achter elkaar kwamen met héél veel spektakel. De menigte scandeerde de teksten van Links 2-3-4 mee, net alsof ze het betwiste opiniestuk in De Standaard hadden gelezen en daarmee een statement wilden maken.

Wat ze op het podium deden was voor iemand die ze reeds een paar keer zag niet zo verrassend, maar de acts blijven spectaculair. Variatie was er meer dan genoeg: standaard vuur met zwarte rook, stoomkanonnen of Bengaals vuur zoals bij Mein Herz Brennt. Bij Puppe kwam Till met een grote ijzeren kinderwagen het podium op en voerde hij de duiveluitdrijving op waarna het ‘kind’ in de rolwagen zwarte vliegjes onder de vorm van zwarte papiersnippers uitbraakte, die centimeters dik over de eerste rijen werden gestrooid. We kwamen ogen te kort.

De twee hitjes uit de nieuwe plaat Deutschland en Radio mochten natuurlijk niet ontbreken. Deutschland kregen we zelfs twee keer te horen: eerst in een remixversie waar de bandleden vooraan op het podium kwamen dansen in een pak met lichtjes zodat we precies getekende ventjes zagen. In de outro van deze versie hoorden we trouwens een sample van Anne Clark Opnieuw: wie zei onlangs dat dit metal was?

Een ander tof moment was Engel, dat ze op het kleine podium in een minimale setting brachten waarbij het hele stadion meezong en met gsm’s en aanstekers zwaaide. Hierna vaarden ze met rubberboten over de mensenzee terug naar het grote podium waar Till met een bordje-“willkommen” stond, een verwijzing naar de clip van die andere hit uit het nieuwe album: Ausländer dat met de nodige bombast geleverd werd.

We hoorden uiteraard ook nog Pussy waarbij Till op een gigantische dildo over het publiek “iets” uitspuwde en als tweede bis was er ook nog een verschroeiende Rammstein en Ich Will. Bij dat laatste leek Till zelfs ietwat emotioneel omdat hij amper boven het scanderen van het publiek geraakte. Als outro volgde een aftiteling, net zoals in een film. De bandleden stegen ten hemel op, met op het einde weer een oorverdovende knal en weg waren ze… Het enige wat ons rest is op zoek gaan naar een kaartje voor Oostende 2020!

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More