Home Live NOTHING + BAYACOMPUTER Gent, Charlatan (07/11/2018)

NOTHING + BAYACOMPUTER Gent, Charlatan (07/11/2018)

by Luminous Dash

Als een band zelf in zijn set op een grappige toon zegt dat live spelen niet bepaald hun sterkste kant is, wat doe je dan? Omarmen met de mantel der liefde, want hoewel Nothing meer dan één keer uit de bocht hing en meer vangrails raakte dan een zuipschuitchauffeur waren ze al bij al best genietbaar. Bij momenten zelfs briljant, ook al verzoop dat soms in de onkunde van de bindteksten.

Vooraleer we naar de shoegaze van de Amerikanen luisterden, werden we eerst verwend door de Doornikse band Bayacomputer. Wie Doornik en muziek in één zin zegt, komt sowieso uit bij Mountain Bike en Unik Ubik. En jawel, de leden van Bayacomputer zaten bij deze twee. Met deze nieuwe band die begin dit jaar dISCOGLASS op Rockerill Records uitbracht, wil men synthpop, coldwave en postpunk door elkaar gaan mengen. Missie zo goed als geslaagd. Hun muziek is al even geniaal als de namen waarmee ze door het leven gaan: Autys von Japan, Steph’O’maltine en T.Raznor. Geef toe, aan fantasie geen gebrek en dat kun je ook niet zeggen over de dansbare composities die je kan besschrijven als een potpourri van Coldcave, SPK en de gekte van Zappa daar aan toe. Beroemd zullen ze er niet mee worden, respect ervoor zullen ze wel krijgen.

And now it’s time for Nothing. Zo werd de shoegazeband door Bayacomputer aangekondigd. We schrijven shoegaze omdat de gitaren gewoon zo klinken, maar de jongens hebben een verleden met hardcore en ook hun label (Relapse) liegt er niet om. Dit is meer dan een Slowdive-uitloper…

Nothing is een band die live voor uiteenlopende meningen zorgt, en dat is vaak te wijten aan het gedrag van zanger Dominic Palermo die gepijnigd door ziekte (aanhoudende koppijn door een kopstoot die hij kreeg) er niet naar keek om al eens zat op een podium te staan en de boel daardoor durfde te verknoeien. AA-Clubleden zullen wellicht alarm slaan bij de staat waarin Palermo in Gent verkeerde, maar we hebben het al anders gezien (of gehoord).

Wel ging in De Charlatan de schwung er net iets te veel uit door de bindteksten die nergens op sloegen of gitaarsnaren die afsprongen. Aan dat laatste valt niets te doen, maar de flauwe grapjes over Duitsers (ook al zijn ze waar) of Aalst (goed dat ze Ninove niet kennen) waren soms net iets te storend.

Als ze niets te vertellen had, dan werd het gewoon stil. Misschien achteraf bekeken maar goed ook, want de set die grotendeels uit hun derde album (Dance On The Blacktop) kwam was loeihard. Gitaren die kunnen wedijveren met het luidste van A Place To Bury Strangers en ook de songs waren van een meer dan behoorlijk niveau. Als ze nu ook nog eens leren om te stoppen met tetteren tussen de songs door komt het waarschijnlijk allemaal wel nog goed…

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More