Home Live NICK CAVE & THE BAD SEEDS Antwerpen, Sportpaleis 13/10/2017

NICK CAVE & THE BAD SEEDS Antwerpen, Sportpaleis 13/10/2017

by ZLANDER

De magie van het Sportpaleis: het is niet voor iedereen. Toegegeven, sommigen zullen zeker genieten van de grootsheid van de zaal en de gigantische massa mensen die ze kan slikken, maar eerlijk gezegd is het geluid niet altijd geweldig, ben je doorgaans verplicht naar een scherm te gapen om iets te kunnen zien en ruiken de toiletten nog steeds te veel naar Clouseau.

Een artiest als Nick Cave komt veel meer tot zijn recht in een kleinere zaal, zoals de Lotto Arena of het Koninklijk Circus. Zeker sinds de laatste twee albums, Push The Sky Away en Skeleton Tree. Het eerste album luidde na het vertrek van Mick Harvey een nieuw muzikaal begin in voor The Bad Seeds, met meer introverte nummers waar het gitaarwerk plaats ruimt voor benauwende loops en zwaarmoedige violen. De artistieke hand van multi-instrumentalist Warren Ellis zit er sinds die plaat merkbaar in.

Het laatste album kan met gemak gezien worden als het grote rouwalbum voor Cave. Toen zijn vijftienjarige zoon Arthur twee jaar geleden tijdens een LSD-trip stierf na de val van een rots in Brighton, waren The Bad Seeds in de studio voor de opnames van Skeleton Tree. De meeste nummers waren al afgewerkt, maar kregen nog een herwerking na het trauma van Cave – en dat is op de hele plaat te voelen.

Live was het dus even afwachten hoe de nieuwe plaat, met de erg sombere en zware nummers, zou gebracht worden. Nick Cave opende meteen met een trio uit het nieuwe album: AnthroceneJesus Alone en Magneto zinderden door de zaal. Het leek alsof die drie nummers er even uit moesten, want meteen hierna kondigde Cave aan het rustiger aan te doen. Het broeierige Higgs Boson Blues volgde, de tekst doorspekt met bevreemdende en lyrische beelden over hedendaagse cultuur.

Wat volgde was een subliem optreden, met verschillende hoogtepunten die in het collectief geheugen van de 18.000 bezoekers zullen blijven hangen: een keiharde versie van Tupelo, een langzaam opbouwend The Mercy Seat, een beklijvende I Need You en vooral het populaire Into My Arms, waarbij Cave vroeg mee te zingen. Het feit dat hij zich aanvankelijk zelf vergiste bij de lyrics werd hem meteen vergeven, en het nummer werd massaal en gehoorzaam meegezongen.

Het hele concert speelde Cave een verleidingsdans met het publiek. Dat doet hij dan ook als geen ander: hij reikt de hand naar de eerste rijen, raakt op een haar na niemand aan, neemt dan opeens handen vast, verstrengelt vingers, laat terug los begint zijn spel opnieuw. Op het einde van het optreden, bij de bisnummers, zal hij nog verder gaan en loopt hij het publiek in, om daar vanop een bar The Weeping Song te zingen en het publiek te tonen hoe het mee moet klappen.

Voor Stagger Lee ging Nick Cave terug op het podium staan, maar nam meteen een vijftigtal fans mee die enthousiast meedansten op de harde tonen van het meest bloeddorstige nummer van de plaat Murder Ballads. Nick Cave danste mee: soms uitnodigend, dan weer agressief. Enkele fans leken niet altijd goed te weten hoe ze moesten omgaan met de ruwe uithalen van de frontman.

Het concert werd afgesloten met het titelnummer van Push The Sky Away. Samen met de vijftig fans duwde Cave de hemel weg om plaats te maken voor méér. Maar meer kon er niet bij. Dit was een heerlijk optreden van rasartiesten, die bewezen dat ze ook in een ontzaglijk grote zaal een gevoel van intimiteit en verbondenheid konden opwekken.
Wie dit concert heeft gemist, mag gerust een potje grienen in een donker hoekje. Niemand zal u dat kwalijk nemen. Iedereen zal dat begrijpen.

Z LANDER

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More