Home Live NEIL YOUNG & PROMISE OF THE REAL Antwerpen, Sportpaleis (09/07/2019)

NEIL YOUNG & PROMISE OF THE REAL Antwerpen, Sportpaleis (09/07/2019)

by Rudi De Bleser

Lichtjes argwanend trokken we naar een niet uitverkocht Sportpaleis voor een levende legende: Neil Young. Argwanend want: het Antwerps Sportpaleis heeft niet meteen de beste klank en sfeer; de tickets waren veel te duur; oude legenden durven in werkelijkheid al eens tegenvallen en tenslotte: de video van Cortez die de promotor vooraf stuurde toonde een rommelige versie met een kwakkelende zangstem. Tenslotte was het ook zeer de vraag of de begeleidingsband Promise of the Real overeind zou blijven.

Allemaal goede vragen maar na een minuut Mansion On The Hill waren alle bezwaren opgeheven: lichtjes galmend geluid maar een stevige sound van de vijf begeleiders en een scherpe gitaar van The Loner zelf, met een stem als op de beste platen.

Qua enscenering, sfeer en geluid waren we gelijk terug in de seventies met functioneel licht, rook, een gigantische backdrop en een Native American houtsculptuur (Crazy Horse wellicht). Zelfs typische knulligheid met de projecties links en rechts van het podium. De schermen hadden het kader van een oude tv en het beeld was ook lichtjes verstoord. Op een versterker ook een kleine lichtbak met daarin “LOVE”. En tijdens Love To Burn zoomde de cameraman daar dan ook nog eens op in – iedereen mee?

Allemaal spijkers op laag water want vanaf Mr Soul waren we vertrokken voor twee uur en een half topsongs uit een archief dat tijdloos en eindeloos blijkt te zijn. Korte uptempo nummers als When You Dance, The Loner en vooral Cinnamon Girl met een springerige groep en een begeesterde Young. Bekende meezingers in akoestische versie om de zaal te verwarmen: Are You Ready For The Country? (met heerlijke honky tonk), het tijdloze Old Man en de Stills Young classic Long May You Run.

Maar we kwamen natuurlijk voor de majestueuze midtempo gitaarstukken. Vanavond waren dat vooral Danger Bird en Cortez The Killer. Dan openbaarde zich de kracht van het samenspel tussen de groep en Old Black. De tekst van Cortez blijft natuurlijk een koortsdroom die iedereen uit het hoofd kent en de prachtige slepende muziek ondersteunt dat perfect: “he came dancing across the water, with his gallions and guns.”

En tenslotte de elektrische geluidstormen van huilende gitaar, pompende bas, strakke drums en percussie en daar telkens helemaal bovenuit: de zuivere stem en het messcherpe gitaargeluid van Neil Young. Hey Hey, My My, Rockin’ In The Free World, Throw your Hatred Down en vooral Fuckin’ Up. “Why Do I Keep Fuckin’ Up” vroeg Old Man Young zich af terwijl ze moeiteloos het dak van het Sportpaleis speelden en daarbij Sonic Youth, Pearl Jam en Nirvana in flarden reden. De begrippen “riff” “groove” en “gitaarsolo” werden weer even scherp gesteld.

Oh ja, er waren ook nog pareltjes als Unknown Legend, From Hank To Hendrix, On the Beach en Roll Another Number. Toen we compleet murw weer buiten strompelden konden we nog minstens tien nummers bedenken die hij niet had gespeeld. Uit de setlists van eerdere concerten bleek al snel dat de keuze uit de catalogus elke keer anders is en geen twee concerten hetzelfde. Op de kop af 20 nummers, waarvan geen één slecht. Top geluid, mooie melancholische stem en lyrische melodieën. Levende legende, iedereen akkoord.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More