Wie absoluut geen boodschap had aan een rustig avondje in de zetel, kon compleet loos gaan in de AB Club afgelopen zondag. Daar stond een zogeheten ‘triple bill’ op het programma met de vlammende ambitie om “Belgiums finest punk rock trash bands” om ter punkst uit de gitaarhoek te laten komen.
De avond kaderde in het evenement Punk 50. U raadt het al, AB viert vijftig jaar chaos, vrijheid en onvervalste expressie. Het gaat om veel meer dan alleen maar muziek, maar wij waren net daarvoor naar de AB afgezakt. Punk 50 eert in een snoeiharde line-up internationale iconen, Belgische legendes en de nieuwe generatie punkmuzikanten. De triple bill van zondag richtte zich op die laatste nieuwe generatie. Eerder op de dag kwamen de twee afsluiters van de avond al eens langs voor een kinderversie, de zogeheten KetClub Punk50. Daar werden de kindjes geconfronteerd met hun eerste mosh’kid’.
De fijne avond werd in volle euforie aangewakkerd door een doorstart met heuse orkaan-allures. Het Antwerpse U-Boat Malfunction bestaat begot een jaar en de vier muzikanten zijn slechts 16 jaar. En of ze de ambitie toonden de punkwereld te veroveren! Het t-shirt van Bikini Kill onderstreepte hun drive alleen maar. Wie ze zijn? Lars Somers (zang), Jens Hoes (gitaar), Emile De Ketelare (drums) en Isaac De Smet (bas) functioneerden allesbehalve slecht en waren meteen overtuigend.
Only Fans waaide als tweede nummer voorbij aan een razende rotvaart en kwam binnen als een kruising tussen de hardcore punk van Beastie Boys en Biohazard. We herdoopten Don’t Let Me Think tot Don’t Let Me Sink, want het is een duikboot voor iets toch? Dat nummer meerde in dezelfde haven aan. Het concept is gekend, maar de band leverde een zeer overtuigend zeilbrevet af.
Sterke nummers en een gezonde no nonsense mentaliteit met teksten over vervelende a-politieke mensen werden in onze nek gekletst als een verfrissende natte dweil. Gemiddeld 39 seconden per nummer naar schatting. Subliminal werd als een slomer nummer ‘voor de lovebirds’ aangekondigd. Uiteraard was het dat allerminst. Het klonk wel anders en meer richting Nirvana’s Big Cheese. Langleve de piepjonge bands die de potige gitaarmuziek met gebalde vuisten omarmen en nieuw leven inblazen. Van een malfunction of een zinkend schip was geenszins sprake. Visitekaartje afgeleverd. Check verdomme!
Na Antwerpen was Vlaams-Brabant aan de beurt met het knotsgekke trashpop-punktrio Stakattak. Met Bullseye In The Opera waren ze al aan hun vierde album toe in 6 jaar tijd. Desondanks blijft het trio verbazen en verrassen met ongeëvenaarde en altijd drastisch anders gebrachte optredens. De bandnaam is overigens afgeleid van een spelletje op de gsm dat we gemakshalve met Blokken vergelijken.
Thijs (drums) en Lotte (zang en gitaar) Beckwé zijn het bijzonder overtuigende kloppende hart van de band. Het zijn bovendien vooral de ziedende riffs van Lotte die de richting bepalen waarin de band uitgaat. Alhoewel, is er wel een vast te pinnen richting als je een frontman hebt als Nick Defour? We hebben het niet getimed maar we schatten dat Nick gedurende een concert zowat 80% van de tijd in het publiek staat, zit, ligt of kruipt. Hij zoekt ook constant interactie op met het publiek dat zich steevast geen houding weet te geven.
Het titelnummer van de debuutplaat, Decoy, kunnen we terugleiden naar de gloriejaren van Gang Of Four waarbij de zang wordt verzorgd door David Yow van The Jesus Lizard. “I’m here but I wanna be there”. Erg lang nadenken over Nicks teksten durven we niet te suggereren. Tongues uit 2023 deed een extra duit in dat muzikaal zakje. Iets verderop zong Lotte over Fat And Furious. “hit him with a stopwatch”. Ze leek er overigens steevast gerust in, ook al bevond haar frontman zich ergens in het publiek.
Ze laat zich vocaal vooral door ene Kim Gordon inspireren. In het geniale Mothership ging Lotte pas echt goed tekeer. De ritmesectie met Thijs was bijwijlen bijzonder impressionant. Ook Worm van Bullseye In The Opera maakte indruk met een hoog Pavement-gehalte en een heerlijk lo-fi-einde: “Eat me when I’m dead”.
Stakattak is bovendien een halve pluimveeboerderij, want de hilarische zingende combinatie van Lotte op het podium en Nick ergens ten velde in een nummer over kippen en eieren – do you want them scrambled or boiled?- werkte wonderwel. Een boerderij schreven we toch? Hopla, een nummer dan maar over boter met een hoog maar ultrakort Frances Farmer van Nirvana –gehalte met Lotte op drums en Thijs op haar gitaar. In essentie gaan alle liedjes over Butter, aldus Nick. I’m On A Heck leek wel Nicks versie van Gruppo Di Pawlowski.
Diogeniki werd als een flilosofisch moment aangekondigd en met Finger In The Shit werd de troefkaart van het absurdisme getrokken. Er zijn nog nummers over soep gemaakt door andere artiesten, maar Soup al slurpend in het publiek inzetten was nog nooit vertoond. De balletjes of de vermicelli moesten we er maar zelf bij verzinnen. Een band waaraan we vaak dachten – vooral met dank aan de geweldige riffs van Lotte – was zonder twijfel Primus.
In het slot kregen we dan een verrassende opstoot Velvet Underground met een hyperkinetisch Die Deaths. Stakattak sloot de set af met een tequila-variant getiteld Steamy Sausages en een stapelgek Herring In The Sun en blijft een vat vol verrassingen en één van de boeiendste livebands van ons land.
De headliners van de avond kwamen uit Gent en we hebben het over één van de meest in het oog springende bands van het afgelopen jaar. Op Halloween stelden ze in de Gentse Sint-Jacobskerk hun debuutplaat Wereldwaan voor. We hebben het uiteraard over Maria Iskariot.
Het Gentse viertal vult intussen al grotere zalen, maar dit was een avondje voor de goede zaak. Eentje die zangeres Helena Cazaerck aan het einde van de set omschreef als “dat zijn wij”, maar daarmee verwees ze letterlijk naar de merchtafel. Bassiste Amanda Barbossa had na een dampend optreden nog energie te over om de merchvalies te beheren en het was de alweer feilloos drummende Sybe Versluys die op zijn eentje het kot in brand stak. Gitariste Loeke Vanhoutteghem strooide opnieuw adembenemende riffs rond als waren het de stickertjes met het Maria Iskariot-logo op.
Een half jaar geleden viel ons op dat de slordigheid van de eerste maanden ergens op een charmante manier bleef hangen, maar plaats maakte voor een strak gerodeerd geluid. Nu heeft de band nog verder stappen gezet en kregen we een best wel indrukwekkende wall of punknoise over ons heen. Helena’s stem kwam erg goed uit de verf wat voorheen weleens anders was.
Maria Iskariot klonk hierdoor woest en onberekenbaar, maar tegelijk professioneel en klaar om de grootste podia te veroveren. De AB Club leek bijna als een try-out-plekje voor een pakweg Vorst Nationaal. De vette baslijn en de heerlijke spanning die refreinmatig ontplofte in Vele Mussen toonde deze evolutie haarfijn aan. De entourage rond U-Boat Malfunction toonde hier alvast aan de avond van hun leven mee te maken.
Dat vonden wij allemaal lekker en Helena kwam dat ook nog eens bevragen tijdens een wandeling door de club. Ook Rozemarijn geurde naar de lente, want ze leeft op koffie en lasagne uit een pak, geleverd aan huis voor het grootste gemak. Over kruiden gesproken…
Tijm was ook het crowdsurf-excuus bij uitstek. Fun fun fun!!! Zes Bekers werd maar ter elfder ure aan de setlist toegevoegd en we vonden dat terecht omdat het een soort rustpunt inluidde dat zoveel meer is dan een doorsnee powerballad. De rookmachine was aan zet en Loeke en Helena zetten op onheilspellende wijze een fenomenaal Witte Rook in. Lang leve Fugazi !! We wachten even af tot het voorlaatste nummer, titelsong Wereldwaan, om Pixies effectief te vernoemen, want dit nummer had zomaar op Surfer Rosa gekund. “Spoken in mijn scherm, rechters van het leven. Moeiteloos verveeld, niets meer te vereren.”
Bij het pousse-cafeetje werd lekkere Suiker opgelepeld, een nummer dat traag aanzet, spanning tergend opbouwt en dan vanaf “Proef van mijn suiker en zeg dat het smaakt” de essentie van Maria Iskariot onderstreept. Geen Lief Klein Kind had er nadien erg in een potige grunge-versie van deze vroege Maria-telg als krachtige bis te omarmen. We trokken dan naar de merchkapel en gingen huiswaarts met een hoopgevende Maria Is’kaars’iot. Wereldwaanzinnig!
INSTAGRAM: Maria Iskariot / Stakattak / U-Boat Malfunction